Zoete zomer

Omdat we zin hadden in iets leuks, en omdat ze zo ontzettend lief geweest zijn de afgelopen tijd, mochten ze vanavond iets speciaals doen.Toen hun zusje al in bed lag mochten de mannen buiten spekkies roosteren op de barbecue. Een traktatie die normaal alleen voorbehouden is aan speciale gelegenheden, zoals Kerstmis en vakanties.

Robin smulde. Frank genoot van het feit dat híj de spekkies voor zijn broertje mocht roosteren omdat híj al groot genoeg is voor zoiets toch wel spannends. 'Straks maak ik er voor jou ook nog een, mam'. De avondzon scheen op hun smoeltjes. Ze praatten zachtjes met elkaar. Ik was bang dat het te koud zou zijn, zo in hun pyamaatjes, maar de gloeiende houtskool hield ze warm. Oude gekke Snuffelknuffel, het konijntje (hij is al 7!), keek nieuwsgierig toe.

Ik stond in de keukendeur en keek naar ze, mijn twee zoons, elkaars beste vrienden. Deze avond had van mij nog uren mogen duren.

Soms vraag ik me af wat ze zullen onthouden van deze dagen. Wordt de herinnering aan je jeugd gekleurd door de Grote Momenten, zoals verjaardagen en feestdagen? Of zijn die de decoratie, en is de basis van het gevoel dat je hebt over je kindertijd een mengeling van de kleine, dagelijkse momenten? Ik hoop het laatste. En ik hoop heel erg dat de warmte en veiligheid van dit soort avonden zich voor altijd verankert in hun hart.









Because we felt like doing something fun, and because they've been so incredibly good lately, we let them roast marshmallows on the BBQ, after their sister had gone to sleep. A treat that is normally kept for special occasions, like Christmas or when we're on vacation.

Rob loved them so much. Frank was so proud that *he* got to roast candy for his brother, because *he* is big enough for something so cool and kind of scary at the same time. 'I'll make one for you, too, mom'. The evening sun kissed their faces. They talked softly. I was afraid they'd be cold, in their pj's like that, but the glow of the coals kept them warm enough. Silly old Snuf (that bunny is 7!) curiously stuck his head out of his cage.

I stood in the kitchen door and watched them, my two sons, each other's very best friends.

Sometimes I wonder what they will remember from these days. Is the memory of ones childhood determined by the Big Events, such as holidays and birthdays? Or are those just decoration, and is the feeling you have about your youth based upon the small, day to day events? I hope it's the latter. And I hope that the warmth and safety of evenings like this anchors itself into their hearts forever.