Verven

Een paar dagen terug kreeg ik ineens last van een zeurende pijn onder mijn voet. Steeds erger werd het, ik kon er nog maar met moeite op kon staan.
Nou ben ik, kwa medische-toestanden-bij-mezelf, van het type 'is vanzelf gekomen, zal ook vanzelf wel weer weggaan', dus ik liet het maar even zo. Tot ik echt niet meer kon lopen. Dat was echt héél onpraktisch.

Even googelen, dan maar. Slecht plan. De ellende van de hoeveelheid medische informatie op internet is dat voor je het weet je helemaal zelf, zonder ook maar een dokter te kebben gesproken, de diagnose hebt gesteld dat binnen afzienbare tijd je hele lichaam ter hoogte van je middenrif zal moeten worden geamputeerd :-p.

Een dagje rust hielp niet. De huisarts wel. Ontstekingsremmers kreeg ik, want er zit een nare ontsteking in een pees in mijn hiel. Thuiswerken, twee daagjes, maar ik hoef in ieder geval geen lichaamsdelen te missen ;-).

Gelukkig was ik in goed gezelschap. Een rondgaand buikgriep virusje waar we hier in huis maar niet vanaf lijken te komen, hield Frank een dagje thuis. Verven, wilde hij. Dat mocht. Dat mag altijd.

Het liefst gebruikt hij natuurlijk míjn verf. De tubetjes met acrylverf zijn zoveel... interessanter dan de waterverf in zijn eigen knutselspullen.

Ik vind het allemaal prima. Ik vind het belangrijk dat ze leren zichzelf uit te drukken. Dat ze hun creativiteit kwijt kunnen, dat ze leren na te denken over hoe ze de beelden, woorden en gedachten in hun hoofd vorm kunnen geven. Dat is goed voor ze, en het geeft ze rust. Vooral bij Frank, mijn kleine stuiterbal, die helemaal op kan gaan in wat hij aan het doen is.

Daar offer ik graag een paar tubes verf en een kwastje voor op.

A few days ago I noticed a slight, nagging pain under my right foot. It kept getting worse, until it was really painful to stand on it.

When it comes to medical-stuff-concerning-myself, I always assume that stuff that shows up all by itself, will also eventually go away all by itself :-p, so I decided to just let it be for a few days. Until I couldn't walk anymore. Now that's just not very practical.

I googled around for a bit. Bad plan. The thing about all the medical information online is, that before you know it and without ever consulting an actual physician, you can diagnose yourself to the point where you are convinced that your whole body from the waist down needs to be amputated within a few days :p

So, I went to the doctor. Better plan. I have an infection in my heel bone, and I need to take some anti-inflammatory meds and give it some rest. That meant working from home for a few days. But at least I'm not losing any actual bodyparts. Heh.

I was in good company. This stomach bug that we keep passing around here, kept Frank home for the day. He wanted to paint.

Ok.

That sort of stuff is always ok.

Of course he wanted to use my paint. The little tubes of acrylic paint are so much more... interesting then the water colors in his own craft stash.

I think it's so very important that my kids learn to express themselves. I want them to use their creativity, to learn to give shape to the thoughts, images and words in thier minds. It's good for them. it brings them peace, too. Especially Frank -my little bouncing ball, who can completely get into whatever it is that he is doing that he forgets the whole world around him.

So totally worth a bit of paint and a brush.