Such a blessed afternoon

Het beloofde stralende weer bleef uit, gisteren (dat wordt speciaal bewaard voor vandaag, als ik weer moet werken :p). Maar, het voelde toch als lente, en de kinderen en ik besloten een eind te gaan fietsen. Frank naast me, Marleentje en Robin voor- en achter op mijn zwarte opoefiets. Leentje's gebabbel over alles wat ze ziet. Robin's armpjes om me heen, zijn hoofdje tegen mijn rug. Frank voor me uit, zijn fiets ogenschijnlijk nog zo groot voor zijn tengere, tanige lichaam. Af en toe houdt ie even in en komt naast me rijden. Dan heeft ie wat bedacht, of gezien, of moet ie even wat vertellen over wat hij heeft meegemaakt.
Dierbare tijden zijn dit, ik met mijn drie op de fiets. Als we dan zo door het weiland trappen realiseer ik me hoe snel de tijd voorbij vliegt - een wee gevoel in mijn buik, een egvoel van de klok willen stilzetten en het moment voor altijd vasthouden. Ik zal het zo missen, als ze hier ooit te groot voor worden.

Lekker even de polder in dus, lekker even uitwaaien. Onderweg kwamen we dit tegen...




Iedere dag kom ik met de auto langs deze twee oude, vervallen schapenschuurtjes, en iedere dag vind ik het jammer dat niet niet even een foto kan nemen. Ik vind ze zo mooi, zo mooi verweerd. Ze passen precies in hun omgeving - alsof ze niet zijn gebouwd, maar daar gewoon zijn gegroeid, met het gras en de bomen. Het kan niet uitblijven dat de eigenaar ze binnenkort een keer gaat vervangen, want ik was al verbaasd dat ze de laatste storm ongeschonden waren doorgekomen.

Deze twee zaten in de berm en lieten zich gewillig fotograferen. Onze aanwezigheid kon ze niet zoveel schelen. Lente, en zo.... ze hadden andere dingen aan hun hoofd :)

De wind leek te draaien, en ineens hadden we hem tegen. De lucht betrok, en het werd frisser. We waren onderweg naar Broek in Waterland, dus we hadden nog een kilometer of twee, drie voor de boeg. Even doorbijten moesten we, en toen ineens zagen we dit...

Het zonlicht viel door de wolken en streelde ons en het landschap, op zo'n glorieuze, overweldigende en ook plotselinge manier dat Frank en ik tegelijkertijd van onze fiets stapten. Om stil van te worden.

Een eind verder in de polder was een kolonie zwanen neergestreken.

Tussendoor warmden we even op bij Oma en Opa, en toen fietsen we weer terug. We stopten bij een weiland met lammeren. De schapen bekeken ons nieuwsgierig, maar bleven ver uit onze buurt. 'Mam, mag ik over het hek klimmen?' Vroeg Frank. Ik legde uit dat dat niet mocht,dat het land niet van ons was, dat dat hek een doel had, en waar het schrikdraad voor diende dat langs de sloot stond. We wilden net verder fietsen toen er een auto achter ons het fietspad op reed en stopte. Er stapte een mevrouw uit, die zonder pardon over het hek klom.

'mevrouw', zei Frank aarzelend, 'Weet u wel zeker dat dat mag?' 'Ja', lachte ze, 'want die schaapjes zijn van mij'.
We maakten een praatje, en ineens zei ze tegen de kinderen, 'zal ik er even eentje halen'? Kordaat liep ze op de groep schapen af, tilde een lammetje uit de groep, liep ermee in onze richting en klom met lam en al in haar armen weer over het hek. 'Kijk', zei ze tegen de kinderen. 'Aai hem maar, hij is heel zacht'.

Ik was helemaal verrast. Leentje kon haar geluk niet op. De mevrouw vertelde over schapen en lammeren en hoe oud deze was en wanneer ze allemaal geboren waren, en dat deze er eentje was van een vijfling. De jongens hingen aan haar lippen. Drie paar kleine handjes over een zachte witte wollen vacht, zich verbazend over dit kleine lentewonder.

Toen het lam begon te huilen om zijn mama, bracht ze hem weer terug. 'Dag schapie', zwaaide Marleentje. We moesten naar huis, het was al vijf uur geweest, dus we bedankten haar en fietsten weer verder. De schapenmevrouw stapte in haar auto en reed weg.

Ik was nog steeds verbouwereerd.

Lieve schapenmevrouw, wie je ook was, HEEL erg bedankt voor je vriendelijkheid en tijd. Je was een zonnestraal die zomaar over ons heen viel. De tweede al, in een dag :-)

The beautiful weather they promised us on tv, didn't come yesterday (It's saved for today, when I ahve to work, of course :p). But it still felt like spring, so the kids and I decided to go for a bike ride. Frank next to me, Marlena and Robbie in front of me and behind me on my old black bike. Marly's chatter about everything she sees. Rob's little arms around my waist, his head leaning against my back. Frank is always ahead, on that bike that seems so large for his skinny eight year old body. Every once in a while he slows down to end up next to me. When he thinks of something, or needs to talk to me about stuff that happened.
Treasured days, these are. Me and my tree biking. When we pedal through the fields like that, the 4 of us, I realize all the more how fast time goes by. I'll miss it so very much, once they'll be too big for this.

Anyway, so we went into the fields, to get rid of some energy and get som fresh air. We passed the two little barns that I always pass by when I'm in the car. I think they're sheep stables. They're so pretty, they're so... part of the landscape they're in. As if they weren't built, but just sort of grew there.
It's only a matter of time before the owner tears them down and builds new ones. They're pretty much falling apart. I was amazed to see they survived the last storm.

Then we looked at a swan couple, who didn't mind being photographed at all.They didn't seem to even really notice out presence. Spring, and all that - they were pre-occupied with other things :).

The wind started turning, and all of a sudden it actually turned against us - straight in our face. We still had 2 miles to go before we'd be in the next town, and it was geting chilly, too. Turning around wasn't really an option, distance wise, so we decided to just move on and warm up at P's parent's house.
We were bent over our steering handles, pushing against the wind, when the sky broke open and sunlight streamed down on us and the landscape we were in. It was absolutely glorious, and so sudden that even the kids noticed and Frank and I both got off our bikes at the same time to just enjoy the overwhelming view. The picture doesn't even do it justice - isn't that gorgeous?

When we moved on, we passed a swan colony that had landed in a field (see the sticks with the flags? Farmers put those down next to the nests little birds make in the grass, so the eggs and baby birds wont be squashed by footprints or mowing mashines. Cattle isn't brought back to the field until the birds are gone). Then we made it to the grandparent's place.

On our way back, we stoppped next to a field of sheep and lambs. The sheep looked at us curiously, but didn't come closer. 'Mom, can I climb the fence?' Frank asked. I told him he coulnd't because the land wasn't ours, and the fence was there for a reason, and he'd scare the animals. We were about to move on, when suddenly a car came onto the bike path we were on and stopped behind us. A lady came out, who walked towards the fence and climbed over it.
'Miss', Frank said hesitantly, 'are you sure that's allowed'? 'Yes', she smiled, 'because those sheep are mine'.
We made some small conversation about sheep and the weather and all of that, and then she said to the kids: 'Would you like me to get a lamb so you can pet it?'
She climbed the fence, jumped off on the other side, walked towards the flock of sheep, picked up a little lamb, walked back towards us and climbed the fencce again, with the lamb in her arms.

What a suprise. Laynie was beyond thrilled. The woman started to tell Frank and Rob all about the lambs and what thyey ate and when they were born and how this one was part of quintuplets. The boys were fascinated. Three pairs of little hands on a soft, white layer of wool, in awe of this litttle spring miracle.

When the lamb started crying for tis mommy, she put it bback in the field. We had to move on, so we said goodbye and thanked her. She got in her car and drove off.

Sheep-lady, whoever you were, thank you so much for your kindness and your time. You were a ray of sunlight that suddenly fell over us. The second one, in only one day :-)