Stalker

Om een uur of half twee werd ik wakker van een onbestemd geluid. Ik kon het niet eens meteen thuis brengen. Muizengepiep, maar dan langduriger, of was het nou buiten? - heel even twijfelde ik, en toen smeet de adrenalinestoot in mijn lichaam me Robin's kamer binnen.

Een astma aanval, en ik trof hem in het heetst van de strijd. Rob had geprobeerd me te roepen, maar dat lukte al niet meer tegen de tijd dat hij wakker werd, en hij had te weinig adem om uit zijn bed te klimmen. Toen ik mijn armen naar hem uitstak kon hij amper nog overeind komen. Stille tranen op zijn wangen, zonder woorden, maar met een gerasp in zijn lijfje dat je treft tot in je botten.

Medicijnen, zachtjes praten, wat frisse lucht, veel troost, nóg maar een beetje ventolin. Het duurde lang, dit keer. We hebben wel twee dinosaurusboeken gelezen en een verhaal over het sterrenbeeld orion, dat je kunt zien vanuit zijn kamertje. Toen het weer ging, was het al tegen vieren. Een kopje thee gedronken, beneden, zodat P nog wat kon slapen (want die moest werken vandaag). Toen ging hij eindlijk liggen. Uitgeput.

Niet eens in slaap, maar gewoon te lamlendig om ook maar te bewegen. Zo moe word je, als ademhalen heel hard werken is.

Ik durfde hem niet meer alleen te laten, dus ik heb meer dekens en kussens gehaald en ben bij hem op de bank gaan liggen. Zo trof P ons aan, vanochtend om even voor half zeven:



Vandaag doen we rustig aan. R is sowieso te moe om veel te ondernemen, maar ik ben ook een beetje brak.

Ik zei al tegen mijn zusje vandaag - astma is net alsof je een stalker heb. Je ziet het niet, maar je weet dat het er is, altijd ergens op de loer liggend, om als je even niet oplet of het even niet verwacht stiekem de keel van je kind dicht te knijpen.

Toen we boodschappen gingen doen, hoorde ik bij puur toeval een commercial van het astmafonds op de radio. Binnenkort komen ze langs. Wees gul, als ze aan je deur staan, want dit moet écht over.

I woke up around 1.30, hearing some odd squeeking noise. I couldn't really think of anything it could be. It sounded like, well, like mice, but different - was it outside, maybe? I hesitated for a split second, and the the adrenaline rush in my body just *threw* me into R's room.

It was an asthma attack, and I got to it in the heatof the battle. R had tried to call me, but by the time he woke up, he was too far gone to raise his voice, and he couldn't get enough air to climb out of bed. When I raised my arms up to him to lift him out, he could hardly get himself to a sitting position. Silent tears on his cheeks, no words, but with a rasping noise that you feel in your bones.

Medication, fresh air, lots of comfort, another dose of ventolin. It took a long time, this time. We read two dinosaur books and a story about Orion, the star sign we can see from his bedroom window. By the time he could breathe sort of ok, it was almost 4am. We had some tea together; downstairs so P could get some more rest (since he has to work today). Then R layed down. Completely exhausted.
In that picture he isn't even sleeping yet. He's just too tired to even lift a finger. That's what you end up like, when you have to work hard for every single breath.

I was afraid to leave him alone, so I got more blankets and pillows and camped on the couch with him, until P found us, around 6.30 this morning.

We're taking it real easy today. R is too tired to do anything anyway, but 'm not feeling too rocking either.

As I said to my sister over the phone today - astma is kind of like having a stalker. You don't see it, but you know it's there, ever present in your life, just waiting for that moment where you are not paying attention or not expecting anything, to put its hand around your child's throat.

Sigh.