Hard to capture

Soms heb je van die foto's waar je gewoon geen lay out mee duft te maken. Ik heb dat met deze, bijvoorbeeld:

Het is mijn moeder. Het punt met dit soort foto's is dat je er maar EEN hebt. Je heb niet zomaar even een duplicaat, zoals met de plaatjes die uit mijn eigen printer rollen. Ben bang dat ik hem verpruts! Iemand een papierlijn suggestie?

Ook deze foto ligt al een tijdje. Heel even was ik hem kwijt, maar toen ik een paar maanden geleden mijn scrapbookrommel verhuisde van de zolderkamer naar beneden, kwam ik hem tegen, in een stapeltje embellishments en papier dat ik er blijkbaar ooit voor opzij had gelegd.



Robin en ik. We waren in Artis, met een vriendin en haar dochter. Rob was net drie, Marleentje net zeven weken.

Het was eind maart. Het was koud, maar het was een hele leuke dag. We hebben patatjes gegeten in het restaurant bij de Afrika savanne. We waren heen gegaan met de bus. Een heel avontuur voor de jongens, want zo vaak 'bussen' we niet.

Ik weet nog precies hoe hij aanvoelde, het kleine mannetje op mijn arm. Zijn magere snuitje tegen mijn wang. Ik was zo bezorgd om hem - een sluimerende paniek in mijn buik die ik maar met moeite onder controle kon houden. Maar tegelijkertijd was ie ook gewoon mijn jochie, mijn middelste, mijn baby die nu grote broer was geworden. Ik vond hem gewoon zo lief - zo'n om op te vreten, zo van mij. Ik wilde hem eigenlijk oppakken, mijn armen om hem heen slaan en hem helemaal nooit meer loslaten.

Zoveel gemengde gevoelens, als ik kijk naar dit plaatje van hem en mij.

Ik weet allemaal nog precies, maar ik kan de woorden niet zo goed vinden om het hem mee te geven... voor later. Voor ooit.


Sometimes, you end up with pictures that are just so complicated to scrap. I have that with that first one - it's my mom (in traditional Dutch clothing). The thing with photographs like this is that you only have ONE shot. You just can't let another copy roll of the printer, you know? I'm afraid to ruin it! Anyone have a suggestion for a paper line?

The other one - that's Robbie and me, in the zoo. Another hard-to-scrapbook-picture. We were there with Trish and Lucy. Rob was 3, and Marly was 7 weeks. It was cold, but we had such a fun day. We had fries in de restaurant near the zebra's. We went to the zoo by public transport; an adventure itself for my boys, 'cause we don't 'bus' that often.

I remember exactly how he felt, that mini-man on my arm. His little face against mine. I was very worried about him, during this period - a hard to supress feeling of panick lingering in my stomach. But he was also just my little guy. My baby, who had just become a big brother. I though he was so freaking cute. I just wanted to scoop him up and never let go of him again - forever and ever.

So many mixed feelings, when I look at the two of us staring back at me :). I want to tell him about it, but I can't find the words to capture it all, wrap it up and tuck it away, for him to unfold...

someday.