Kijkavond

Vandaag was het kijkavond op de school van Frank en Robbie. Zo nu en dan werkt de hele school drie weken aan een project, en aan het eind van het project mogen alle ouders komen kijken -naar de versieringen, werkjes, alles wat ze hebben gemaakt, gedaan en geleerd.

Dit keer ging het project over de Derde Wereld. Ik was nét op tijd thuis (waarom zijn de files toch altijd het langst op de dagen dat ik écht ergens heen moet?), en daar trof ik een stuurse Frank.

Hij wilde niet. Hij had 'gewoon geen zin'. Hij en zijn klas hadden een dansje ingestudeerd, en ze moesten optreden. Hij moest dansen en zingen, terwijl een klein groepje andere kindjes muziek maakten. Wij moesten kijken. En alle andere papa's en mama's en broers en zusjes. Hij had ook zelf kleding gemaakt. Dat moest hij aan.

Persoonlijk vond ik het allemaal wel leuk klinken, maar daar dacht Frank anders over.

Hij is acht, tenslotte.

Hij eet nog liever een met wurmen doordrenkte hap tuingrond dan dat hij gehuld in een gevingerverfd laken tribaal rond staat te springen voor een grote groep mensen, met zijn duimen omhoog, zingend over de 'melody in his heart' voor de 'King of all Kings'.

En trouwens, hij wilde eigenlijk gewoon op de bank The A-team kijken.

Dat ging mooi niet door. Het punt is dat je af en toe dingen moet doen waar je geen zin in hebt. Ik had een vergadering vandaag, waarbij mijn klant mij ging aanspreken over alle dingen die er zoals misgaan in de dienstverlening van mijn bedrijf in het algemeen, met het verzoek dat op te lossen. Een constante stroom van klachten die vrijwel nooit mijn schuld zijn, maar wel altijd mijn verantwoording. De wekelijkse gooi-modder-naar-Francine sessie. Had ik daar zin in? Nee, maar ik ga wel. Want je commit jezelf aan wat je doet, en je bent deel van een team, en je staat er dus gewoon waneer er op je gerekend wordt. Je laat al helemáál niet iemand anders opdraaien voor jouw deel van het werk, omdat je 'gewoon geen zin' hebt of het 'vet stom' vindt. Hij is deel van zijn klas, hij was deel van het optreden, er werd op hem gerekend, en er werd dus niet afgehaakt. Zo zit het leven niet in elkaar, en ook dát moet je leren op school. Dat is misschien wel minstens zo belangrijk als lezen en schrijven. (Daarnaast, ik laat me een gezonde dosis schaamtegevoel op het gezicht van mijn oudste écht niet door mijn neus boren. Kom nou. Dat soort momenten, daar leven jongensmoeders voor. Maar dat terzijde).


Klinkt goed he, wel, kwa preek, vond ik zelf. Ik had een beetje een Cosby-moment verwacht, je weet wel, waarop het weerbarstige kind in kwestie ineens Tot Inzicht komt, je vriendelijk bedankt voor je Wijze Raad, en je vervolgens nóóit meer lastig valt met dit soort onzin.
In plaats daarvan kreeg ik rollende ogen en een diepe zucht.
Er is geloof ik iets mis met mijn overbrenging - misschien moet ik het eens proberen in een lelijke, felgekleurde gebreide trui.


Uiteindelijk koos Frank eieren voor zijn geld, want a) ik ben sterker dan hij, en b) ik had zijn gameboy en hij is wel dwars, maar niet dom. hehehe.

Eenmaal op school aangekomen kregen we eerst het optreden van Robin, toen bekeken we al het knutselwerk in de lokalen. Om vijf voor half acht liep ik Franks klas nog even in en nam hem apart. Dat ik trots op hem was, zei ik, en dat ik best begreep dat ie zenuwachtig was, en dat ik het heel stoer vond dat ie toch ging, en dat ik blij was dat we het erover gehad hadden. Hij knikte, zuchtte, en keek me aan met een snuitje vol tegenzin.

Rob, P, Marleentje en ik zaten in de gymzaal op een veel te klein houten bankje, toen Groep 4 opkwam. Heel even moest ik zoeken, tussen alle vingerverflakens, maar toen zag ik hem. Hij stond niet in de dansgroep!
De rest van de kinderen begon een gospelliedje te zingen in prachtig zuidafrikaans engels. Frank had echter geen Melody in zijn Heart. Frank had een of andere rammelding in zijn handen dat ie waarschijnlijk nog nooit eerder had gezien en slingerde er halfslachtig mee heen en weer. Triomfantelijk keek hij me aan.

Ik was nog nauwelijks van mijn verbazing bekomen toen Juf ineens zei: 'nu hebben we dit prachtige dansje wel gedaan, maar de papa's en mama's kunnen het vast ook heel goed....staan allemaal...kont naar achteren, en nu allemaal je tong uitsteken... '

En daar stond ik met mijn kadaver, te regendansen in de warme gymzaal van een basisschool, een zingende Robbie op mijn arm.

Frank tingelde wat met zijn rammelding en kreeg acuut de slappe lach.

Na afloop kwam hij naar me toe. Op de valreep had hij Juf zover gekregen dat hij mocht ruilen met een van de meisjes uit de 'band'. 'Je deed het goed hoor mam', zei hij, hikkend van het lachen. 'Je stónd er gewoon'.



Kleine stinkerd.


Ik heb hem thuis gekieteld tot hij om genade smeekte.




Today was project Night at Frank and Robbies' school. Every once i na while, the whole school works on a project for a few weeks, and by the end of that period an evening is organized where all the parents can come and admire all the stuff they did, made and learned.
This time, the project was about the Third Worlds. I made it home just in time (why are trafic jams magically occuring only on those days when I *have* to be somewhere at a certain time), and there I found Frank, looking like someone just peed in his frosties.

He didn't want to go. He just didn't feel like it. He and his class had rehearsed this dance, and they had to perform on stage. He had to dance and sing, while anohhter small group of kids played instruments. We had to watch. Well, we, and all other moms and dads and siblings. He made clothes, too, all by himself, and he would have to actually wear those.

I thought the whole thing sounded kinda fun, but Frank disagreed.

He's eight, afterall.

He'd rather eat a spoonful of worm infested dirt, than dress up in a fingerpainted bedsheet doing some tribal dance, holding his thumbs up, singing about the 'melody in his heart' for the 'King of all Kings'.

And besides - he needed to stay home and watch re-runs of the A-team on the 80s channel.


Yeah. Like that was gonna happen. See, the thing is that sometimes, you have to do things you don't want to. I had a meeting today, where my cuistomer adressed every single issue with me that has gone wrong in the past week in the service we as a company provide to them. The weekly mud-slinging session, if you wish. A constant stream of complaints that are hardly ever my fault, but always my repsonsibility. Do I 'feel like it?' Hell no, but I do it anyway. Because you commit to whatever it is you are doing in life, and you are part of a team, and you are THERE when you are counted on. And never, ever do you make someone else do your part of the work, just because you 'don't feel like it' or you think the whole thing is 'radically dumb'. You show up. The world is changed by the people that show up. That too is something you learn at school, and it's equally important to writing and counting. (and besides, I am so not letting an opportunity for a good those of embarassment on a 2nd grade face go by. Heck, this sort of stuff is what boy moms live for).

Sounds good, doensn't it, lecture-wise. I thought so too. I sort of expected one of those Cosby-moments, you know, where the stubborn child all of a sudden Sees the Right Way, thanks you for your Valuable Advice and never bothers you with crap like this again.
Instead of that, I got rolling eyes and a big sigh.
Something is wrong with my delivery, people. Maybe I should try wearing a colorful, ugly, knitted sweater.

Eventually Frank did See The Right Way, becassue a) I'm stronger then him and b) I had his gameboy and he maybe stubborn, but he certainly isn't stupid. Hehehe.

At school, we first saw the performance of Robin's class, who had been taking belly dancing lessons - totally adorable. Then we looked at all the crafts in the class rooms. Five minutes before showtime, I walked into Frank's classroom to talk to the man. I told him I was proud of him, and that I understood that he was nervous, but that I though it was so very cool of him to be part of the group, and that I was glad we talked about it. He nodded, sighed and looked at me with a reluctant little face.

Rob, P, Marlena and me sat in the gym on a ridiculously little wooden bench, when Second Grade came on stage. For a second I didn't see him in between all the fingerpainted sheets, but then I found him. He wasn't in the dancing group!
The rest of the kids started singing gospels in a wonderful South African kind of English. Frank, however, did not have a Melody In His Heart. He ahd some sort of thingamajiggy in his hand that he'd obviously never seen before, which he halfheartedly moved back and fort to create some jingling noise. He looked at me with an expression of sheer triumph.

I was hardly over my initial amazement, when I heard Mrs R, the teacher, say: 'so we did this wonderful dance, but I think all the mommies and daddies can do it equally well... stand up everyone... push out your bottom, and stick out your tongue...'.

So there I was, bouncing my cadaver around in a hot toddler gymroom, with a singing 6 year old on my arm.

Frank jingled his bell-thing and almost died laughing.

After the whole thing was over, he ran up to me. Just before the show began, he had talked Mrs R into letting him trade places with one of the girls in the band. 'You did so well, mom', he said, almost choking with laughter. 'You were THERE when you were counted on'.

Little stinker. :p


When we got home I tickled him until he BEGGED for mercy.