6th birthday photoshoot

Bijna zes, mij kleine man. Als ik hem zo zie kan ik het nauwelijks geloven.

Zijn geboorte was minstens net zo'n mijlpaal als die van zijn grote broer. Frank maakte van ons ouders...maar voor mijn gevoel maakte Robin van ons een gezin.

Hij doet het fantastisch, onze Rob-man. Hij groeit zo snel, nu. Dat is meer dan ik lange tijd heb durven hopen.

Het ging een hele tijd niet zo goed, met hem. Uiteindelijk is het allemaal heel, HEEL goed afgelopen, maar er zijn dagen geweest dat we naar hem keken, en niet wisten of we hem ooit wel groot zouden zien worden.
De uren voor zijn cystic fibrose test, eind 2005, waren misschien wel de donkerste periode uit mijn hele leven.

Onze zorgen over hem zijn voorbij, gelukkig. Iedere dag wordt hij een beetje groter en sterker.

En ik een beetje blijer en dankbaarder.


Almost 6, my little man. I can hardly believe it, when I look at him.

His birth was as much of a milestone as his brothers'. Frank made us parents, of course. But Rob... to us it felt like Rob made us a family. There is such a bonding influence that comes from a second child, somehow.

He is doing so well, our Rob-man. He is growing like a weed. That is so much more then I dared to hope for, for a long few years.

For a good while, things dídn't go so well, for him. In the end, it all turned out totally ok, but there have been days where we looked at him with the fear we'd never see him grow up.
The day before his cystic fibrosis test, at the end of 2005, was problaby the darkest time of my whole life.

Our worries about him have passed. Every singe day he is becoming a bit taller and stronger.

And every singe day I am becoming a bit more humble and grateful.