The Incredible Hulk

Om kwart over zes 's ochtends zendt SBS6 The Incredible Hulk uit. Nee, niet gerelateerd aan de vreselijk slecht geanimeerde film van een jaar of twee geleden, en geen cartoon versie - de échte Hulk. De Hulk die eind zeventiger jaren werd uitgezonden, en die ik nooit mocht zien van mijn moeder ook al had de hele klas het erover, want Dat Was Niet Goed Voor Kinderen, en waar ik om zeurde tot het eindelijk wél mocht, waarna ik als een trillend vogeltje achter de bank zat omdat ik het dood- en dood eng vond. Díe Hulk.

Ik maak Frank wakker, vlak voor het begint, en dan kijken we er samen naar. Hij en ik, lekker op de bank, met een deken en een kop thee. Hij vindt het eng, maar niet zo eng als ik vroeger. Kinderen van nu zijn wat meer gewend. Ondertussen vertaal ik het engels, gaandeweg, letterlijk, waardoor ik van het verhaal nauwelijks iets meekrijg - tolken is echt een vak apart.

Het is een moment van ons samen, zo vroeg in de ochtend met zijn tweetjes, en ik geniet er net zo van als hij. Bijna-acht is zo'n leuke leeftijd. Nu hij groter wordt, beginnen we gezamenlijke interesses te krijgen. Hij deelt mijn liefde voor geschiedenis, hij deelt zijn vader's liefde voor het buitenleven. Langzaam aan beginnen we ook echt met elkaar te praten; onze gesprekken worden gelijkwaardiger. Hij vertelt me over de dingen die gebeuren op school, over wat híj er wel niet allemaal van vindt, en toont keer op keer een groot gevoel voor rechtvaardigheid. Hij is slim, mijn grote jongen, en hij verrast me regelmatig met zijn doordingende kijk op de dingen. Hij wil alles weten, vindt dat hij overal een mening over mag hebben, hoort graag bij de 'groten', maar is ook weer zo klein. Klein genoeg om dicht tegen me aan te kruipen, zijn ogen groot van spanning maar geen seconde van het beeld gewend, als Hulk uit zijn zoveelste spijkerbroek scheurt.

Bijna-acht is geweldig.



At 6.15 in the morning, one of the Dutch channels has re-runs of The Incredible Hulk. No, nothing related to that horrendously badly animated movie of a few years back, and not a cartoon - the real deal. It's the Hulk that was shown here towards the end of the seventies and early eighties(problaby a little later then in the states), the Hulk that I wasn't allowed to watch, even though all the kids in my class talked about it, because It Wasn't Something Kids Should See, said my mom, and then I nagged her about it for weeks and she caved, and I spent the evening behind the sofa, too afraid to look at the screen, because it scared me shitless. THAT Hulk.

I wake up Frank before it starts, and we watch it together, he and I on the sofa, with a blanket and a cup of tea. He thinks it's scary, but isn't nearly as chicken as I used to be - kids nowadays are used to a LOT more then we were, in our days. (Crap, that makes me sound old). In the mean time, I translate everything, word by word, and so I hardly catch anything of the actual story.

It's a moment of just the two of us, in the early hours of the morning, and I cherish it. Almost-eight is such a fun age. Now that he is getting bigger, we are starting to share interests. He has my love for history, and his dad's passion for outdoor life. Slowly, we are starting to *really* talk; our conversations seem more equal, somehow. He tells me about things that happened in school, about what he thought of it all, and time and time again he shows a tremendous sense of justice. He is smart, my boy, and he suprises me regularly with the way he seems to think things through. He wants to know everything, feels he's entitled to voice his opinion on everything :p, and loves to be seen as one of the 'grown ups'. Yet, he's still so little. Little enough to climb on my lap, his eyes big with excitement and tension but glued to the screen, when Hulk rips up yet another pair of jeans.

I *heart* almost-eight.