groot, groot, GROOT NIEUWS!

Er is een wonder gebeurd! Een WONDER! Het is ongelofelijk! De aarde stopte met draaien om te kijken of het wel écht waar was! Onze kleinkinderen gaan 2006 in hun hoofd stampen als belangrijk jaartal in de Nederlandse geschiedenis!

Wát is er dan precies aan de hand, vraag je je nu natuurlijk af? Wat kan er zo wonderbaarlijk zijn, zo onwaarschijnlijk, dat het het universum deed schudden op haar grondvesten?

Is eindelijk bewezen dat Oreo koekjes veel beter voor je zijn dan plakjes komkommer?

Ben ik ergens heengereden zonder te verdwalen?

Is George Michael toch maar liever hetero?


Nee, mensen.

Het is veel grootser dan dat.


ZE HEEFT IN HAAR EIGEN BED GESLAPEN.

Na 2 jaar en 7 maanden ligt Marleentje niet meer tussen ons in. Het was genoeg. Het was heel knus, zo'n klein meisje dat haar warme lijfje instinctief naar je toe rolde als je naast haar kwam liggen. Haar handje op je wang, zachtjes aaiend, als ze eerder wakker was dan wij: 'mama, wakkah wodden, mama. Ik houfajou!'.

We vonden het nooit erg, P en ik. Echt niet. overal is een tijd voor, bij kinderen, ook voor fysieke onafhankelijkheid. Haar tijd was er nog niet. Ze had onze nabijheid nog even nodig, toen ze heel klein was. En dat was prima.

Maar ze wordt straks drie, en ze wordt groot, letterlijk, en we sliepen steeds onfomfortabeler, met zijn drietjes. Nu was het niet meer 'nodig'. Nu was het gewoonte. Nu werd het ongemakkelijk. En dus ging het stapelbed op R's kamer uit elkaar. Frank kreeg een helft, Rob kreeg een helft, en het peuterbedje waar Frank op sliep werd weer ingeklapt naar zijn kleinste stand en ging naar haar kamer. Een hele Produktie maakten we ervan. Bedje samen opgemaakt. Al haar knuffels erin, en een nieuwe kruik in een warme roze fleece zak met hartjes. Een prachtige prinsessendeken. Daar lag ze dan. Een Groot Meisje, in een Groot Bed.

We waren klaar voor de strijd. ver verwachtten het ergste. Maar zonder protesteren ging ze slapen. We stonden met open mond naar haar te staren.




Het ledikantje, waar ze al van kleins af aan zo'n vreselijke hekel aan had, stond vanochtend bij het grof vuil.

Ons bed is weer van ons. Hunkemoller, ik kom eraan ;-)


A miracle happened! A MIRACLE! It's unbelievable! the earth stopped turning to make sure it was really happening! Our grandchildren will memorize 2006 in school as an important moment in world history!

What the heck happened, you nbow of course wonder. What big news is so unlikely, so incredible, that it shook the very foundation of the universe ?

Is there scientific proof that oreos are healthier then, say, slices of cucumber?

Did I drive anywhere without getting lost?

Is Ted Haggart not the biggest hypocrite ever?

No, people.

It's just so much more then that.

SHE SLEPT IN HER OWN BED.

After two years and 7 months, Marlena no longer sleeps between us. It was just... enough. It was the sweetest thing, a warm, sleepy little girl that instinctively cuddles up against you when you lay next to her. Her hand on our cheeks, softly stroking us, when she woke up before we did. Mommy, wake up, mommy. I woffoo, mommy'. '

We never minded having her there, P and I. We truly didn't. There's a time for everything, with children, even for physical independence, and hers just hadn't come yet. She needed our close presence for a little while longer, when she was a baby. And that's fine.

But she'll be three soon, and she's literally getting bigger, and it was getting uncomfortable. Now, it wasn't a 'need' any longer. It had become just another habit. And so, we took apart the bunk bed in R's room, put half of it in F's room, put the toddler bed back in it's smallest set up and placed that in her room. We made a big Production out of the whole thing. We made the bed together, she and I. All her dolls and stuffies joined her. I gave her a new hot water bottle, in pink fleece bag with hearts on it. She got a pretty new princess blanket. There she was. A Big Girl, in a Big Girl Bed.

We prepared for battle, expecting the worst, but without even the slightest protest she went to sleep. Talk about amazing.

The crib she hated so passionately ever since she was little, was in the trash this morning.

Our bed is ours again. Victoria's secrets, here I come ;-)