Balans

Soms valt je oog ineens op een klein detail dat precies weergeeft hoe je leven er uitziet. Of eruit zou moeten zien. Dit was die van mij, vanochtend vroeg. Mijn werk-pc stond aan. Vroeg opgestaan, half zes al. Ik wilde even naar buiten; dat doe ik iedere ochtend, nog als het donker is, nog voor de anderen wakker worden. Meestal sta ik even in de achtertuin, in de koude ochtendlucht, een gloeiende mok koffie in mijn handen. Meestal zit de kat naast me. Meestal hoor ik een enkele vrachtwagen over de weg naast ons huis, en het verre geluid van tractoren in het weiland achter de weg. Meestal is het een weldadige rust.

Vanochtend niet. Het stormde. Heerlijke weer - lekker ontstuiming. De wilgen naast de sloot kraakten, de schutting klampte zich wanhopig vast aan de muur van ons huis, de regen vloog horizontaal voorbij, en takken fladderden door de lucht. Ik stak mijn hoofd buiten, en meteen weer binnen. Ben dol op storm, maar niet op rondvliegende dakpannen. Hehe.

Na een uur of kwart over zeven dreutelden de kinderen om me heen, tot de jongens naar school gingen en M naar Oma, want het is woensdag. Ik greep een laatste kop koffie in de keuken en zag een van haar pony's op mijn laptop.

Werk, kinderen.

Kinderen, werk.

Zo moet het ook, nu even, op dit moment. De afgelopen weken waren druk - eigenlijk een beetje té. Ik heb de notoire slechte gewoonte veel te veel hooi op mijn vork te nemen. Meer dan ik kan dragen. Ik word er beter in, in het doseren van mezelf, dus ik ben dit keer tijdig op de rem gaan staan.

Ik heb het MLS design team, wat echt geweldig is om te doen (hou de site en de winkel in de gaten, mensen, er gaat een hoop gebeuren). Ik lever mijn maandelijkse schetsen aan Coordinates Collections. Ik heb nog een stuk of drie, vier foto-reportages in de komende maanden. Dat is meer, MEER dan genoeg. De rest van mijn tijd blijft even voor mij - wat minder haast, wat meer rust in mijn hoofd. Werken, thuis zijn bij P en de kinderen, en gewoon lekker Mooie Dingen Maken.

Oh, en voor wie het zich afvroeg: Prinsessenjurk zit nog veilig in de buik van zijn mama. Ik had wel verwacht dat ie geboren zou worden op een stormachtige nacht als deze, ik had de telefoon op mijn nachtkastje liggen, maar helaas. Het wordt een Novemberbaby :-)

It's funny how sometimes your eye cactces a detail that represents exactly what your life is. or should be. I had one of those this mornings, and took the picture above. My work pc was one. I had goten up early, a little after 5.30. I wanted to go outside for a few minutes; I do that every morning, even when it's still dark outside, way before the others wake up. I usually stand outside in the backyard for a while, in the cold morning air, with a mug of hot coffee in my hands. Usually, the cat sits at my feet. Usually, I can hear a truck or two on the road next to our house. Dairy trucks, that collect milk from the farms in the area. Usually, I can hear a distant tractor out in the fields behind the road. Usually, it's a very peacful time of day.

Not today though. We had a serious storm going on. My kind of weather. The willows next to the water started cracking, the fence of the yard despreatly clinged to the wall of the house, the rain flew by horizontally, and branches and leaves fluttered through the air. I stuck my head out the door for, oh, about a nanosecond. Because, I love storms. Flying roof tiles, however, not so much. Hehe.

After seven, the kids were around me, until the boys went to school, and P took M to Oma, 'cause it's wednesday. I grabbed a last cup of coffee in the kichen and saw one of her pony's on my laptop.

Work, kids.

Kids, work.

And you know, that's how it should be, right now. The past weeks have been a wee bit too busy. I have the incredibly bad habit to get carried away, and take on much more then I can handle. I'm getting better though, at prioritizing and taking a step back every now and then, so I'm hitting the breaks on time. Aren't you proud of me. Heh! :p.

I have the MLS design team, which is so very cool to participate in (check tha tsite every once in a while, lots of cool stuff is gonna happen soon). I do the monhtly sketches for Coordinates Collections. I have a handful of photography gigs scheduled for the coming months. And that's more then enough. The rest of my time needs to be mine, for a while - I need to feel less hurried. I need to work. Hang with my family. Make stuff I feel good about.

Oh, and for those who wonder: Princess Dress is still safely tucked away inside his mama. I kinda expected him to be born on a stormy night like this one, but alas -the little dude will be a November baby :-)