Mooi

Vanochtend was ik laat. Ik stapte de deur uit om naar mijn werk te gaan, vastbesloten om zo snel mogelijkop kantoor te komen en met mijn gedachten al bij de drukte van de dag.... en stond stil.

Het had gevroren.

Niet met gewone vorst. Met het soort vorst dat de hele wereld bedekt in een fragiel wit laagje. Alsof er poedersuiker over is gestrooid - klaar om geserveerd te worden. Het was adembenemend. Alles, echt alles was wit. En dus rende ik terug naar binnen om mijn camera te pakken, en begon foto's te nemen van takken. Ja, je leest het goed - takken.

Vijftien minuten later, en ik was definitief te laat. Maar ja, het punt is - sommige dingen zijn zo verbijsterend mooi dat je er niet gewoon aan voorbij kan gaan alsof er niks gebeurd is. Je kan niet gewoon doorgaan met je dag zonder dat moment vast te leggen, voordat het voorbij is.

Nou is dat natuurlijk moeilijk uit te leggen aan een klant... dus toen ik 10 minuten te laat binnen kwam stormen, heb ik maar gewoon een file op de A9 verzonnen.

(klik op de foto's voor de grotere versies/click on the pictures or the larger versions)

This morning I was running late. I stepped outside to go to work, determined to get to the office as soon as possible and with my mind already into the things-to-do-today, when I stopped dead in my tracks.

There was frost.

I mean the kind that covers the whole world in a white dusting. As if it was covered in icing sugar, ready to be served. It was AMAZING. Everything was white. So I ran back inside to get my camera and started taking pictures of branches. Yeah, that's right - branches.

Fast forward fifteen minutes, and I was *definately* late for work. But the thing is - some things are just so drop dead stunning that you can't just pass them by as nothing happened, You can't just move on with your day and not capture that moment.

Of course, this is difficult to explain to a customer... so I tossed my camera in the car, made it to the office 10 minutes late and made up a traffic jam on the A9.

Friends

Ik heb een hoop vrienden en vriendinnen. Dit jaar zijn er een aantal bijgekomen; zowel 'in real life' als online. Meiden van mijn yahoo-group (hallo T, P, Yolo, M, A, en MD!), mijn Januari 2004 vriendinnen die me altijd weer met beide benen op de grond zetten (you know who you are!), mensen van mijn werk waarmee ik meer gemeen bleek te hebben dan ik had gedacht. Het was een goed jaar, een jaar met veel vriendschappen die het leven nog leuker maken dan het al is.

Mijn zus is mijn beste vriendin. Ze is 7 jaar jonger dan ik, maar dat doet er niet toe. We zijn ongelofelijk verschillend, in alles - in uiterlijk, interesses, levensstijl, smaak. Ook dat doet er niet toe. De band die we hebben overbrugt al onze verschillen. Zij is de eerste die ik bel als er iets gebeurt - of dat nou iets goeds is of iets slechts. Ze begrijpt altijd wat ik bedoel, ook al kan ik het eigenlijk niet zo goed uitleggen. Ze is er altijd als ik haar nodig heb. Wanneer dat precies is, heeft zij vaak eerder door dan ik. Ik zou niet weten wat ik zonder haar zou moeten.

Over vriendinnen gesproken - nog twee nachtjes en mijn vriendin Trish en haar dochter Lucy komen naar Nederland! Vrijdag halen we ze op op het vliegveld. Woensdag gaan ze weer terug naar Ierland.




Trish (op de foto links) en ik zijn het levende bewijs dat je niet dichtbij elkaar hoeft te zijn om close te zijn. Je hoeft elkaar niet iedere dag te spreken. Of iedere week. of zelfs iedere maand. We houden zo nu en dan contact via email of SMS, zien elkaar een paar keer per jaar en zodra we bij elkaar over de drempel stappen, is het net of er geen tijd tussen heeft gezeten.



Trish en Lucy komen Nieuwjaar bij ons vieren. Ik hoop dat het blijft vriezen, zodat we kunnen schaatsen. In ieder geval past P een avond op de kinderen, zodat Trish en ik een avond uit kunnen. Wat eten in Amsterdam, beetje door de stad struinen, lekker naar de film.
De jongens kijken vreselijk uit naar de komst van Lucy. Lucy is van dezelfde leeftijd als F. Het is grappig om te zien hoe weinig last kinderen hebben van een taalbarrriere - spelen stijgt blijkbaar boven alle communicatiegrenzen uit.

Nog maar twee nachtjes!!!


I have a lot of friends. This year, I made a lot of new ones, too, in real life as well as online. Girls from my yahoo-group. My January 2004 friends who never fail to give me their honest and much valued opinion about *everything* (you know who you are!), people from work with whom I have a lot more in common then I'd ever thought. It was a good year - a year with lots of friendships that make life even more fun then it already was.

I think it's fair to say that my sister is my best friend. She is 7 years younger then me, but that doesn't really mattter at all. We are extremely different in pretty much anything - appearance, interests, style, taste. But that doesn't really matter, either. The bond we have bridges our differences. She is the first person I talk to if something happens, whether is it something good or bad. She understands what I am trying to say, even if I don't say it very well. She is always there when I need her. When exactly that is, is something she usually knows before I do. I'm blessed to have her in my life.


While I am on the subject of friends - two more sleeps and my friend Trish and her daughter Lucy are coming to Holland! Friday we'll pick them up at the airport. Wednesday, they'll fly back to Ireland.
Trish (left in the pic) and I are the living proof that you don't have to be close, to be close. You dont have to talk to each other every day. Or every week or every month, for that matter. We stay in touch through an ocassional email or sms, see eachother once or twice a year, and pick up right where we left off.

Trish and Lucy are coming to over to celebrate New Years Eve with us. I hope the temperature stays below freezing for a little while longer, so we'll be able to go ice skating. P will watch the kids one evening. so Trish and I can have a night out. Have some dinner in Amsterdam, shop a little, do some sightseeing, go catch a movie.
The boys are beyond excited about Lucy coming over. Lucy is the same age as F. it's amazing to see how kids just are not bothered by language barriers - somehow, the act of playing together exceeds the need for communication in the same language.


T, my friend... Only 2 more sleeps!!!!

Kijk! Een Efteleentje!

We zijn terug uit de WinterEfteling. Het was geweldig.Wel koud. Erg koud.

M vond het fantastisch. De draaimolens en carousellen... ze kreeg er maar geen genoeg van. De kou deerde haar niet. De jongens wel - een fikse regenbui gevolgd door een lading hagel maakte ze nat en koud.
Bijkomen bij het kampvuur met warme patatjes in hun hand, hielp.

Een beetje.

In het donker waagden we ons, na een hele middag draaien en zwieren, in het sprookjesbos.

Om een uur of half acht reden we op huis aan. Ik dacht dat ik nooit meer warm zou worden, echt niet. Frank en Robin hadden het koud en in de loop van de middag werden mijn trui en sjaal door hen in gebruik genomen. Mijn niet al te dikke winterjas hield het niet tegen de vieskou. Ik kon mijn handen amper bewegen. Het vroor, toen we weggingen.

M was overigens nog niet klaar met feestvieren. 'Nee auto jij-e!' 'Nog paardje toe!' protesteerde ze luidkeels toen we haar in de buggy zetten. In de auto was ze binnen tien minuten vertrokken.

Thuis gingen de kindjes slapend in bed, en een warme douche bracht mij weer in het land der levenden.

Terwijl ik dit schrijf, sneeuwt het buiten dikke vlokken.

Hier in huis staat de verwarming een graadje hoger dan normaal, zodat het huis warm blijft vannacht

Ik ga een glas wijn inschenken.

Morgen kunnen we uitslapen, want het is kerstvakantie.

Echt, als ik een kat was, ging ik nu spinnen.

:-)

We're home from the Winterefteling. It was wonderful. But cold. Very very very cold.

M had a blast. All the carrousels - she loved it. Especially the horses, of course. She just couldn't get enough of riding those horses. She wasn't bothered by the cold at all. The boys were. A good bit of rain, followed by a short but fierce hail storm, made them wet and cold. We sat them down by a fire to dry up, with warm french fries in their hands. That helped. A little.

After a whole afternoon of rides and caroussels and rollercoasters, we went into the fairy tale forest, in the dark.

Around 7.30, everyone had had enough, and we headed home. I thought I'd never get warm again. With the boys being cold, my scarf and sweater were handed out. My coat isn't too thick and it was freezing outside. (P asked me if I was ok. Dude - I don't know. My limbs have gone numb! )

M was not done partying yet. She was not a happy camper when we put her in her stroller. 'Noooooo in da car! Me go to horsieeeees!' she protested loudly. In the car, she was asleep within a few minutes.

At home, the kids didn't even wake up when we put them in bed. A hot shower brought me back to the land of the living.

While I am typing this, thick snowflakes are falling outside.

Here, on the other side of the window, it's a few degrees warmer then usual to make sure the house stays warm overnight.

I am going to pour us a glass of wine in a minute.

Tomorrow we get to sleep in late, because the kids are on Christmas break.

Man, if I was a cat, I'd purr right now.

:-)

Eerste kerstdag zit er alweer op. De dag begin met een kerstontbijt, nog in het donker. Kaarsjes aan (we hebben van die grote stal-lantaarns boven de keukentafel), een klein kadootje onder de boom voor iedereen. Lekker brood en een mooi gedekte tafel.
De middag was vooral heel druk. We hebben alle opa's en oma's gezien, alle nichtjes, alle ooms en tantes. Bij de ouders van P was het een gezellige chaos. De zes kinderen hebben de gewoonte om elkaar vreselijk op te fokken. Het verschijnsel 'lawaai' kun je pas echt beoordelen als je daar een keer bij bent geweest. Mijn hemel! Mijn hoofd tolde!
Ook daar waren kadootjes; P's oom en tante adden zomaar een kadootje afgeleverd voor ieder kind. Geweldig. Dat soort lieve gebaren is waar kerst om draait. K .en R. uit U., jullie zijn fantastisch!

Na het eten zijn we zijn naar Den Ilp gereden om de kerstlichtjes te bekijken (een aanrader, voor wie in de buurt woont), en eenmaal thuis lagen de kinderen al snel in bed.

Rust. Alle ingredienten voor een laid back avond waren aanwezig: een oude pyjama, een deken, in zoetigheid verpakte alcohol :-) , een slapende kat op de bank en de nieuwe roman van Nicholas Evans, die vanochtend onder de boom lag.

Veel beter dan dat wordt het leven niet, kan ik je vertellen...




Well, the first day of Christmas has flown by. We started the day with a Christmas breakfast. It was still dark outside and the house was lit by the stable-lanterns we have over the dinner table. There was a little something for everyone under the tree. There was fresh bread.

The afternoon was hectic, mostly. We saw all grandma's, all grandpa's, all uncles and aunties and cousins. P's parents' house was a happy chaos. The 6 kids have a habit of bringing out the worst in each other. Man, you have not truly experienced 'noise' untill you saw that. My goodness. My head was spinning.
There were gifts there, too. P's aunt and uncle had delivered a gift for every child. So awesome -it is that kind of spontaneous gesture that makes Christmas special. K and R from U., you rock!

After dinner, we toured around the area to see the Christmas lights. The kids were so ready for bed when we got home.

Peace and quiet. All ingredients for a mellow evening were there: old pj's, a blanket, egg-nog, a sleeping cat on the sofa and the new Nicholas Evans novel, that was under the tree for me this morning.

I can tell ya, life doesn't easily get better then that.

Kerst Koekjes

De boodschappen zijn binnen. De was is gedaan. Het is koud buiten. P is vrij vandaag, een onverwacht kadootje.
Een perfecte pyjama-dag. De hele dag lekker gespeeld, een beetje schoongemaakt in huis, en koekjes gebakken. Veel, heel veel koekjes.

The groceries are done. The laundry is gone. It's cold outside. P is off today, an unexpected Christmas present.
A perfect, perfect PJ-day. Spent the day hanging out, cleaning the house a bit and baking cookies. Lots, and lots of cookies.

And so this is Christmas....

Ik heb zo hard gewerkt de afgelopen dagen dat Kerstmis stiekem dichtbij lijkt te zijn gekropen. Ineens staat het voor de deur. Ik had graag mijn hele huis schoon en aan kant willen hebben. Kasten opgeruimd, te kleine kinderkleren gedoneerd, zolder aan kant, ramen schoon, tuin winterklaar en nog wat van dat soort dingen. Voornemens die er niet van gekomen zijn.
Ik heb besloten om me er, zo vlak voor kerst, maar niet druk om te maken. Als ik terugdenk aan kerst van vroeger, herinner ik me gezelligheid en tradities. Met mijn nieuwe jurk aan naar de nachtmis. Het zilveren belletje dat in de kerstboom hing. De broodtafel op kerstavond bij mijn oma. Was mijn kast wel netjes, was de zolder wel opgeruimd? Ik zou het ECHT niet meer weten....

Onze kerst begint eigenlijk al vandaag. Vanavond nemen P en ik de kinderen mee 'kerstwinkelen'. We gaan naar het prachig aangeklede winkelcentrum in Amstelveen, en we kopen voor ons alle vijf een klein kerstkadootje. De kinderen mogen wat lekkers uitzoeken bij Jamin, en we kopen kerstkransjes die we met lintjes in de boom hangen. We eten ergens met ze. Lekker rondlopen, slenteren, kijken naar de kerstversiering, de lichtjes in het donker, de winkelende mensen en de prachtige etalages. De kadootjes die ze kiezen, gaan ingepakt onder de kerstboom. Op 1e kerstdag mogen ze ze weer uitpakken, bij het uitgebreide kerstontbijt.

De ochtend van eerste kerstdag gaan de kinderen en ik koekjes bakken en versieren. Dat doen we ieder jaar, al vanaf dat Frank bijna twee was. De bakresultaten worden uitgedeeld - aan oma's, tantes, wie dan ook.
In de middag van kerstdag gaan we eten bij mijn schoonouders. Daar zijn dan ook de nichtjes, en dat is voor de kinderen altijd helemaal feest!

Tweede kerstdag gaan we naar de Winter Efteling. Ook dat is inmiddels een traditie. We doen het al vijf jaar. De WinterEfteling is zo mooi - sprookjesachtig, met sneeuw, kampvuren, Charles Dickens-achtige zangkoortjes, warme chocolademelk en stroopwafels. De sfeer is magisch. De verlichting is geweldig. We gaan altijd pas naar huis als het allang donker is.

Ik heb er zin in. De afgelopen weken, het afgelopen jaar, is druk geweest. Dit worden dagen om dicht bij elkaar te zijn. Lekker rondhangen met onze *vet coole* kinderen. Dagen om te ontspannen. Dat hebben we verdiend, alle vijf!

I worked so hard the past days that Christmas seems to be sneaking up on me. All of a sudden, there it is, knocking on the door, without me having noticed. I would love to have had my house clean and orderly and decluttered. You know, all the cabinets cleaned out, all the outgrown kids' clothes sorted and donated, the attic cleaned up, the windows all cleaned, the backyard ready for winter and more of that stuff. Stuff that I didn't get around to, of course.
I decided to not worry about that any longer, only days away from Christmas. When I remember the Christmasses of my childhood, I think about the fun and the traditions. Wearing my new dress to midnight mass. The silver bell that was in the Christmas tree that fascinated me for some reason. The late night dinner, after mass, at my grandmother's house. Was my closet cleaned out? Was the attic organised? No clue...

Our Christmas already starts today, really. Tonight, P and I are taking the kids out 'Christmas Shopping'. We are going to a beautifully decorated mall in a town near Amsterdam, and we are getting all five of us a little gift. The kdis get to pick something out at the candy store, too, and we buy the little chocolate wreaths that we tie into the Christmas tree with ribbon when we get home. We take them out for dinner. We just walk around, hang out, look at the decorations and all the twinkling lights, the people shopping and the beautiful store windows. The gifts they pick, stay wrapped under the Christmas tree. They get to open them on Christmas morning, during our traditional *huge* Christmas breakfast.

On Christmas morning after breakfast, the kids and I bake cookies. We've done so ever since Frank was almost two. The results are handed out - the grandma's aunties, whoever.

In the afternoon we are headed to P's parents for a Christmas dinner. The kids' cousins are going to be there - getting to see them makes any day a cheerful one!

On Boxing Day, we are going to the Winter Efteling, a theme parc. It's Hans Christian Andersen/Grimm Brothers themed, with lots of fairy tale related stuff. This too, has become a tradition. We've been doing it for five years now. This place is so gorgeous - as if we landed in an actual fairy tale, complete with snow, bon-fires, hot chocolate and Charles Dickens-like choirs singing carols. The atmosphere is magical. The decorations are beautiful. We usually don't go home until long after dark.

I am looking forward to it. The past weeks, the past year, has been a really busy one for us. The coming days will be days for being together. Just hanging out with my *very cool* kids. Days for relaxing. We deserved it, all five of us!

Mijn meisje

Dit is haar. Nog een paar weken, dan wordt ze twee.

Ongelofelijk.

Ze praat, speelt, lacht, telt, zingt en staat haar mannetje tussen haar broers.

Het ene moment heb je een baby in je armen. Het andere moment staat er een meisje voor je neus, klein, maar niet zo klein als ze nét nog was, en met de schoonheid van de toekomst al in haar blauwe ogen gevangen.

De tijd gaat echt veel te snel.



So here she is. A few more weeks and she will be two.

Unbelievable.

She talks, counts, plays, laughs and sings and stands her ground between her big brothers.

One moment you are holding a baby. The next moment, a little girl stands in front of you, small, but not as small as you remember her, the beauty of her future already captured in her big blue eyes.

Time really does go *way* to fast.

WTH?

Frank neemt met enige regelmaat werkbladen mee naar huis. Soms zijn ze heel voor de hand liggend. Soms vraag je je af wat er in hem omging.

Zoals bij deze, die ik dit weekend tegen kwam in de lading papier die zich in een week opstapelt aan het eind van de keukentafel.
Blijkbaar was de opdracht om weer te geven wat je op de dagen van de week deed. (Als ik zie hoe afgeraffeld ie tekent kan ik hem in gedachten al horen zuchten aan zijn tafeltje, hihi).
Zijn antwoorden waren echter vrij duidelijk.

Op maandag bleven we thuis.
Op dinsdag gingen we spelen.
Op donderdag gingen we fietsen.

Maar op woensdag?
Op woensdag werd de wereld overgenomen door de Duistere Reuzenwortels uit de ruimte.



Frank regularly takes home worksheets. Sometimes, they are pretty self explanatory. Sometimes, you wonder what went on in his head.

Like with this one, that I found this weekend in the pile of junk that arises at the end of the kitchen table throughout each week.
It looks like the assignment was to draw what you were doing on each day of the week (looking at the extremely casual drawings, I can just see him roll his eyes and sigh, hehehe).
His answers were pretty clear.

On monday, we stayed home.
On tuesday, we played.
On thursday, we went biking.
But on wednesday?

Well, on wednesday the world was taken over by the Giant Evil Carrots From Outerspace.

Stratego

Een tijdje terug schreef ik dat ik me voornam om meer te spelen met de kinderen en iedere dag een half uur per jochie uit te trekken aan pure 1-op-1 speeltijd.
Dat doen we nog steeds, en het bevalt prima :). Frank is op de leeftijd dat hij echt spelletjes kan doen (ik ben helemáál geen spelletjes-mens, maar hee, het is beter dan Yu-Gi-Oh, hehehe). Opa heeft hem leren dammen. De vijfde keer dat hij speelde, won F. Het kind heeft een verbazend geheugen en een verassend strategisch inzicht.

Van Sint kregen de jongens Junior Stratego, en dat is op dit moment favoriet bij F. Keer op keer. Hij is rood, ik ben blauw.


Uit de foto's mag blijken dat ik ook dit keer het onderspit moest delven.


A while ago I wrote about how I wanted to spend more time playing with the kids, and about how I was gonna spend half an hour per kid per day, as one-on-one playtime, as a minimum.
We still do that, and everyone loves it :). Frank is at the age where he likes boardgames (I am sooooo not a game person, but heck- it beats Yu-Gi-Oh, hehehe). Grandpa taught him how to play checkers. The fifth time he played it, F won. The child has an amazing memory and a suprising amount of strategic insight.

Saint Nicholas brough the boys Junior Stratego, and that's F's favorite right now. Time and time again. He's red, I'm blue.

Fomr the pictures it's pretty obvious that yet again, I bit the dust. :)

Pick your battles

R is in moeilijk vaarwater terecht gekomen, de laatste tijd. Hij is dwars. Enorm dwars. Hij laat zich gelden, wil niet onderdoen voor de anderen, wil overal zijn stempel op drukken en gaat rechtstreeks in tegen alles wat we hem opleggen.
Dat levert veel botsingen. Tussen R en zijn brusjes. Tussen R en papa. Tussen R en mij. Botsingen waarbij hij stampvoetend en wild om zich heen slaand naar zijn kamer wordt gestuurd, waar hij schreeuwt en gilt dat hij me STOM vind en dat hij wel ERGENS ANDERS GAAT WONEN want 'IK WIL JOU NIET MEER, STOMME MAMA!".

Ik kies mijn strijd zorgvuldig. Natuurlijk is het veel makkelijker om hem zijn eigen gangetje te laten gaan, maar hij moet leren waar zijn grenzen liggen. Dat leer je door er tegenaan te botsen.

Vanochtend kreeg ik een mailtje van iemand. Je weet wel, zo'n stuur-dit-naar-je-beste-vrienden-want-anders-gebeurt-er-iets-vreselijks mailtje. Zo eentje die doorganas gevuld is met een urband legend of een hoax of een zoetsappige boodschap van het een of andere soort. Deze ging over 'gemene moeders', over het stellen van regels, en deed me denken aan R.

Wat R nog niet begrijpt, is dat we hem zo op zijn huid zitten omdat we van hem houden.

Ik hou genoeg van hem om hem binnen te laten komen als het donker is, ook al begrijp ik best dat ie nog lekker aan het spelen was.
Ik hou genoeg van hem om in zijn buurt te blijven hangen terwijl hij mokkend zijn kamer opruimt, waar ie twee uur over doet, ook al had ik het zelf in tien minuten gekund.
Ik hou genoeg van hem om hem woede, frustratie en teleurstelling te laten voelen.
Ik hou genoeg van hem om niks te zeggen over zijn nieuwe vriendje zodat hij zelf kan uitvinden wat een gemene kleine etter het is.
Ik hou genoeg van hem om hem zijn excuses te laten aanbieden, zijn ogen vol tranen van vernedering en koppigheid, ook al was ik eigenlijk al lang niet meer boos en wil ik hem het liefste gewoon knuffelen en er niet meer aan denken.
Ik hou genoeg van hem om hem zijn eigen ruzies uit te laten vechten, ook al is hij bijna altijd een stuk kleiner dan de tegenpartij.
Ik hou genoeg van hem om hem de consequenties van zijn eigen acties te laten ondervinden, ook al zijn de gevolgen soms zo naar dat mijn hart er bijna van breekt.

Maar het belangrijkste - ik hou genoeg van hem om nee te zeggen, ook al weet ik dat ie er kwaad en verdrietig van zal worden en 'me niet meer lief vindt'.

Dat zijn de moeilijkste momenten, de momenten waarop hij dat zegt. Ook al zijn het maar woorden en is hij nog maar 4. Zoals gezegd, ik kies mijn strijd.
En ik win.
Altijd.
Want uiteindelijk wint hij dan ook.


R is going through a difficult time, lately. He is so defiant. He has this need to make himself known, to defend his territory, to be better and stronger then everyone else. He makes it a point to go against anything and everything we ask of him.
This means a lot of friction. Friction between him and his siblings. Between him and his dad. Between him and me. Episodes where he is sent to his room kicking and screaming, with me having to carry him in there and him yelling that he thinks I am STUPID and he wil live SOMEWHERE ELSE because 'I DON'T WANT YOU ANYMORE MOMMY!'.

I pick my battles with care. Of course it would all be sooooo much easier to just let him get his way and do his thing. But he has to know his limits. One does that by testing them. So there.

This morning I got one of those mails. You know, one of those send-this-to-your-whole-inbox-or-something-bad-will-happen mails. One of those long incoherent mails that ususally contains some sort of urban legend or an incredibly cheesy message. This particular one, however, was about 'mean moms', about setting boundaries, and it actually made me think of R.

What R does not understand yet, is that we are so firm with him because we love him so much.

I love him enough to make him come in when it's dark, even though I perfectly understand he's not done playing yet and all his friends can stay out a bit longer.
I love him enough to hoever over him while he picks up his room, protesting constantly - something that takes him two hours and that I could have done within 10 minutes myself.
I love him enough not to say anything about his new best friend, and to let him find out on his own what a pesky little creep that kid is.
I love him enough to let him experience anger, frustration and disappointment.
I love him enough to let him fight his own fights, even thought he's almost always a lot smaller then whoever he's dealing with.
I love him enough to force him to apologize, his eyes full of resentment and humiliation, even though I'm really not angry anymore and I just want to scoop him up and cuddle him.
I love him enough to make him deal with the consequences of his actions, even though they almost break my heart at times.

Most importantly, I love him enough to say no, even though it makes him sad and angry and 'he doesn't like me anymore'.

Those are the hardest moments, the moments when he says stuff like that. Even though it's only words and he's only 4 and tomorrow I'll be the Bestest Mom In The World again, just as easily.

As I said, I pick my battles, and I win them.
Always.
In the end, it makes him win too.

Shamelessly showing off the Christmas decorations along the stairs from the livingroom to the second floor. Felt stars on a red string. Simple and warm. (sterrenslinger gevonden by Xenos!).

Bont en blauw

Gisteren liep ik met twee armen vol was van de zoldertrap naar beneden, toen ineens de hak van mijn schoen brak. Daardoor maakt ik zo'n echte bananenschil-uitglijder, rechtstreeks het trapgat in, om na een vrije val van ruim twee meter op mijn rug op de onderste vier treden te smakken.

Auw....

Ik landde voor de badkamerdeur, waar M in bad zat, die van schrik begon te huilen. F stond boven aan de trap, helemaal hysterisch: "Mama! mam! Ben je dood? Je bent toch niet dood mam? Mammie, zeg wat tegen me mammie! Ik ga je overeind trekken!' (yeah, right). Ik lag huilend met een berg was op me onderaan de trap, en toen ik weer kon praten en geconstateerd had dat alles nog functioneerde, zei ik tegen Frank dat ie de telefoon even moest gaan halen, beneden. En toen kwam P het huis binnenlopen, gelukkig.


Ik had niks gebroken of zo, maar ik heb veel pijn in mijn linker schouderblad, mijn rug en boven in mijn nek, en in mijn rechterhand. Voel me, nu nog steeds, echt 'door elkaar geschud'.

Heb de rest van de avond op de bank gelegen, met een paar pijnstillers en een glas wijn. P heeft me een uurtje naar bed gestuurd om even te ontspannen. F was helemaal van de kaart; hij mocht even opblijven maar bleef maar naar me vragen en heeft zelfs overgegeven - gewoon van de schrik.

Vandaag was ik weer naar kantoor. Ik ben echt zo stijf als een plank. Mijn schouder en bovenarm zijn blauw, en waarschijnlijk flink gekneusd.. maar ja, daar doe je niet zoveel aan.

Voel me best een beetje zielig. Zal blij zijn als deze dag erop zit!




Yesterday I wanted to walk down the stairs from the 3rd to the second floor of our house, with two arms full of clean laundry, when the heel of my shoe came off. I made one of those classic banana-skin-slides, into space, and after a free fall of oh, 7 feet I *smacked* on my back on the lowest 4 steps of the stairs.

Ouch...

I landed in front of the bathroom door and scared M, who was in the tub, into crying. F was at the top of the stairs, all hysterical: Mommy! Mom! Are you dead? You're not dead are you mommy? Mom, SAY something! I'm going to pull you up!'(yeah right...). I was on the floor crying, laundry scattered around me, and when I was able to talk again and realized I still had all my limbs, I asked Frank to go downstairs and get the phone. And then P walked in the door, thank goodness.
I didn't break anything, but my legt shoulder hurts *so* bad, and so do my back and neck and my right hand. I still feel like someone picked me up and shook me, really hard.

I spent the rest of the night on the sofa with a few painkillers and a glass of wine. P sent me to bed for an hour, just to relax a bit. F was still in panick mode. He got to stay up a bit later, but ended up throwing up just from the scare.

I did go to the office today. Man, I am about as flexible as a tree trunk. My shoulder and upper arm are bright shades of purple and blue.

I kinda feel sorry for myself today. Can't wait to be home and have this day behind me.

Gefeliciteerd MD!

Wil Mireille even feliciteren met haar Supergave publicaties in SBM van deze maand... GOED GEDAAN MEID! Je staat er mooi op :-) en je lay outs ook!

xx F.

Het moet niet, het mag

De rust is weergekeerd in huis, en de kerstmaand is begonnen. Woensdag heeft P met de jongens een kerstboom gekocht. Nou ja, boom is een groot woord - kerstplant :-). Gisteravond heb ik hem opgetuigd. Vanavond heb ik dennetakken langs de trap gespannen. Het geeft rust in huis, die kerstversiering, al laat het ons al niet zo grote huis nog kleiner lijken. Het geeft een gevoel van warmte.
December is sowieso een maand van rust. Kerst is voor mij een tijdvoor zelfreflectie. Voor simpelheid. Voor lekker samen wegrkuipen in de duisternis van de dagen, een tijd van beseffen hoe goed je het hebt.

Dat laatste, daar dacht ik vanochtend over na. Ik was op mijn werk, en ik had een eindeloze lijst van dingen die nog moesten, voor het einde van de vrijdag. Ik moest nog dit rapport, ik moest nog die email, ik moest nog die analayse. De boodschappen voor het weekend moesten nog gehaald. Mijn gedachten draaiden in kringetjes rond alle dingen die nog voor me lagen, constant lijstjes repeterend en mezelf taken opleggend.
En ineens besefte ik hoe negatief die manier van praten, of in dit geval denken, eigenlijk is.

Het is een zegen,om te dingen te moeten die ik 'moet'. Het is geweldig om een baan te hebben als die van mij. Het is een groot geluk om boodschappen te doen zonder al te veel na te denken over wat je wel en niet kunt kopen. Het is een rijkdom om met boodschappen en al thuis te komen bij een warm gezin, met stralende kinderen die je over hun dag vertellen.

Vanaf nu ga ik de dingen anders formuleren. Ik moet niet, ik mag.
Ik mag een rapport schrijven, in mijn warme kantoor, met een kop cappucino naast me.
Ik mag boodschappen doen.
Ik mag mijn comfortabele huis schoonmaken, ik mag het speelgoed sorteren waar mijn kinderen mee spelen. Ik mag ze in bad doen en ik mag ze voorlezen.

Het had allemaal net zo goed heel anders kunnen zijn. Door per ongeluk ergens anders geboren te worden, bijvoorbeeld.

Dat is waar December om draait, voor mij. Om dankbaarheid voor de simpele overvloed waarin we leven, de mogelijheden die we hebben, en de mensen om ons heen. Het wordt een van mijn goede voornemens - 'mag' inplaats van 'moet'.

Een simpele manier omnog positiever in het leven te staan, lijkt me.


The house is calm again, and Christmastime has started. Wednesday, P and the boys picked up a Christmas tree. Well, tree is too big a word for the thing - it's more like a Christmas-plant. Yesterday evening I decorated it. Tonight, I put up pine branches along the strairs. It brings quiteness in the house, the Christmas decorations, even though it makes our small house look even smaller. It brings a feeling of warmth. December, for me is a month of quietness anyway. Christmas is such a time for self reflection. For being around the ones dear to you, in the darkness of these days - a time for realizing how good life is.

That last thing crossed my mind this morning. I was at work, and I had an endless list of things I had to do before hte end of the day. I had to do this report, I had to do that email, I had to make this analysis. The grocery shopping for the weekend had to be done. My thoughts went in circles around all the things ahead of me, constantly repeating lists and giving myself tasks.
And then, all of a sudden, I realized how negative that way of talking, or in this case thinking, really is.

It's quite a blessing, to 'have to' do all the things I have to do. It is great, to have a job like mine. It's a wonderful thing to go shopping without having to think too much about what you can or cannot buy. It's amazing to come home, groceries and everything, to a warm family with happy children who tell you about their day.

As of now, I am going to phrase things differently. I don't 'have to', I get to.
I get to write a report, in my warm office, with a cup of cappuccino next to me.
I get to buy groceries.
I get to clean my comfortable house, and I get to sort the toys my kids played with.
I get to bathe them and read to them.

Because, it could have been so different, easily. Just by being born elsewhere, for example.

That is what December is all about, to me. About being grateful for the simple abundance we are living in, the possibilities we have every day, and the people around us. It's going to be one of my early New years resolutions - I don't 'have to' , I 'get to'.

A simple way to view life in an even more positive light, I'd think.

Good Times

Na alle voorbereidingen en alle opwinding van de afgelopen weken kwam het Sinterklaasfeest dan eindelijk. Maandagochtend kwam Sint bij de jongens op school. Maandagmiddag was een spannende, lange middag. We hebben boodschappen gedaan, het huis versierd, en toen het donker begon te worden buiten hebben we pannenkoeken gebakken. Toen de afwas weg was en het huis aan kant (nou ja, zo 'aan kant' als het wordt met drie kinderen...), werd het tijd om Sint te laten weten dat we het wachten nu toch echt zat waren.... dus stonden de jongens uit volle borst te zingen bij het raam. En toen gebeurde het, nét toen papa even bij de boot moest kijken; hard gebons in het raam, verschrikte gezichtjes, geschreeuw van opwinding, rode wangen: 'Mam! Er is iemand aan de deur! Mam! Mam! Een HELE ZAK VOL KADOOTJES! MAAAAAAM! ER STAAT NÓG MEER!".

Snel hebben we alles binnegezet, want het regende pijpestelen. De hele avond hebben we uigepakt, liedjes gezongen, elkaars kadootjes bewonderd. Frank mocht uitdelen, want hij kan al lezen. Er was taaitaai, chocolademelk, wijn voor papa en mama, er waren lekkere hapjes, grote ogen en bergen inpakpapier. 'Dit is de mooiste dag van mijn leven, mam', verzuchtte F gelukzalig.

Tot laat in de avond hebben we van alles in elkaar gezet, P en ik. Om een uur of tien moest M echt naar bed, nadat ze de hele avond had rondgereden op haar prinsessenpaard. Tot middernacht speelden de jongens met hun nieuwe Peter Pan spullen. Gelukkig hoefden ze de volgende dag pas lekker laat naar school. Ik had nog een dagje vrij. Wat opgeruimd in huis, onze kerstkaart voor dit jaar ontworpen (hij staat in de links, is ie leuk geworden of niet!), met Rob's racebaan gespeeld, dat soort dingen.


Sint is geweest! / Saint was here!


Marleentje showt haar nieuwe laarzen op haar paardje / Marly shows her new boots on her very cool horse


Frank pakt het piratenschip uit waat hij zo lang van heeft gedroomd / Frank opens the pirate ship he dreamed of for so long


Robin en zijn racebaan / R and his racetrack


Een paar van Marleentje's kado's / Some of Miss M's gifts
(there's a color theme going on, teehee)


Nog héél lang spelen / Too busy playing to go to bed


Ik krijg je wel, Kapitein Haak! / I'll get you, Captain Hook!

Het was leuk!


After all the preparations and all the excitement of the last few weeks, St Nicholas Eve was finally there. On ondaymorning, St Nicholas came to the boys' school. The afternoon was a long, long wait... we did some shopping, decorated the house, and when it finally got dark we baked pancakes for dinner. When the dishes were done and the house was picked up (well, as picked up as it gets with 3 kids...), it was time to let Saint know that we had been waiting long enough. The boys sang carols at the window, and whaddayaknow... just when daddy had stepped outside to check on the boat, it happened: loud pounding on the windows, startled little faces, screams of excitement, instantly red cheeks: 'Mom! There's someone at the door! Mom! Mom! A WHOLE BAG OF PRESENTS! MOOOOOOOOM! There's even more HERE!".

We quickly dragged everything inside, since it poured outside. We spend the whole evening opening gifts, singing songs, admiring all the cool new toys. Frank got to pass out presents, since he can read now. There was a nice-bread, chocolate milk, wine for mommy and daddy, there wwas food, big eyes and piles of wrapping paper big enough to jump in. 'This is the best day of my life, mom', F proclaimed with a loud sigh, cuddled up to me on the sofa.

We spent hours putting stuff together, P and me. Around 10, m really had to go to bed, after riding around on her princess horse all evening. The boys played with their new toys until midnight, almost. Thank goodness school started late the next day. I took an extra day off on tuesday. Cleaned a bit, played with R's new racetrack, designed our Christmas card for this year (it's in the links section, is it cool or what?). Just *chilled*.


As they say, Good Times Were had By All.

Vol verwachting klopt ons hart

We hebben een druk weekend voor de boeg. Zaterdagmiddag vieren we Sinterklaas bij Oma en Opa, zaterdagavond bij de andere Opa en Oma. Zondagmiddag ga ik met de kinderen naar de Sinerklaasvoorstelling van Ernst en Bobbie. Maandag komt Sint bij de jongens op school, en maandagavond is het dan eindelijk pakjesavond.

Ik kijk er heel erg naar uit. De kadootjes staan klaar. De stemming zit er nu al in. De kindjes zijn gespannen, en verwonderd over de magie van deze tijd. Het is het eerste, en waarschijnlijk het laatste jaar dat ik drie kinderen heb die geloven in het wonder van 5 December, en ik ga er van genieten. In de afgelopen weken zijn er schoentjes gezet, liedjes gezongen en vertelden mijn drie hun diepste wensen aan Sint op het feest van P's werk. De onwaarschijnlijkheden van het sprookje worden door de jongens 'gewoon' verklaard als 'wonder'. Natuurlijk springt het paard op het dak. Natuurlijk is Sint 600 jaar oud. Zoals MamaLoe zegt in dePipo en de P-p- parelridder: sommige mensen geloven de simpelste dingen niet.


Ze vragen overigens niet om veel. Toen ik Frank vroeg wat hij nou écht écht écht wilde hebben van Sinterklaas, zei hij: een Peter Pan schip, maar het allergraagste wil ik dat mijn broertje nooit meer benauwd wordt.

Zolang ze zo nog denken, hebben ze dat piratenschip dik verdiend.



This is a busy weekend for us. Zaterdag afternoon, we are celebrating St nicholas at my inlaws house, and saturday evening at my mom and dad's house. Sunday afternoon I am taking the kids to a St. Nicholas themed theatre show. Monday, Saint himself will be visiting the boys 'school, and Monday evening will the The Big Night: St Nicholas Eve.

I am really looking forward to it. All gifts are bought and wrapped. Everyone's in the mood. The kids are excited, and bewondered (is that even a word?) at the magic of this season. This is the first, and probably the least year that I have 3 children who believe in the fairytale of St Nicholas and his helpers, and I am going to enoy it as muhhc as I possibly can. In the past weeks, carols have been sung, shoes have been filled with hay and carrots for his horse, and the kids have told St Nick their deepest wishes at the party of P's work. The impossibilities of Saint Nicholas'Eve are simply declared 'a miracle' by the boys. Of course horses can jump on roofs. Of course St Nick can visit all kids on Holland in one evening. Of course the man is 600 years old. Some people just don't believe the simplest things.


Besides, they don't ask for much, really. When I asked Frank this morning what he really really really wanted St Nick to bring this year, he said: 'A Peter Pan Pirate ship. But most of all, that my brother doesn't have astma anymore'.

As long as they still think like that, they deserve all the pirate ships they want.


Have a blessed weekend everyone!

I'm The Invisible Mom

Eergisteravond.
We zaten te eten, gezellig babbelend over van alles en nog wat, als F ineens zegt:"Mam, breng jij ons morgen weer eens naar school? Het is alweer best lang geleden dat je ons naar school hebt gebracht."
R valt hem bij: "ja, want papa brengt ons altijd naar school en de kindjes in mijn klas denken dat ik geen mama heb".

Auw. Dat deed zeer.

Onze ochtend is meestal zo dat ik de jongens douche en aankleed. Dan brengt P ze naar school, en dan heb ik ruimschoots de tijd om M in bad te doen en aan te kleden, en nog even lekker met haar te tutten. Als P terug is, drinken we even snel koffie en ga ik naar mijn werk. Niks mis mee. Werkt prima.

Maar op de een om andere manier zat me die opmerking mateloos dwars, en moest ik er onder het eten de hele tijd aan denken. Ten eerste een beetje, omdat ik dolgraag zou willen dat ik wat minder werkte, en vaker bij school op ze stond te wachten. Maar ja, dit is een bewuste keuze die P en ik hebben gemaakt, en het is nu eenmaal zo. Mijn baan kan niet in minder or ander uren.


En ten tweede - al die kindjes die door hun moeder naar school gebracht en van school gehaald worden... zouden de andere kinderen automatisch aannemen dat die geen vader hebben?
Mijn gevoel zegt van niet.
Papa's die niet op het schoolplein staan, die zijn aan het werk. Mama's die niet op het schoolplein staan, die bestaan gewoon niet.
De kinderen kletsten alleang vrolijk verder, maar de dubbele moraal bracht mij helemaal uit mijn humeur.

De nacht erna werd M ziek. Spugen, diarree, de hele mikmak. Waarschijnlijk een nasleepje van het virus dat ik meenam uit Cairo. Ik sliep nauwelijks, de hele nacht - er is in totaal 7 keer op me gekotst in een uur of vijf. Cycli van een minuut of twintig. M wakker. M jengelen. M spugen. Kind verschonen. Bed verschonen. Mezelf verschonen. Kind weer in slaap. Tien minuten rust. M wakker. M jengelen...

Ik was een vaatdoek, toen het eindelijk ochtend werd en ik waker werd na een uurtje of twee slaap, beneden op de bank, terwijl P boven de honneurs waarnam in een poging me een paar uurtjes rust te gunnen voor ik naar kantoor moest.

Ik had echt even een moederschap-dip. Ik voelde me de Onzichtbare Mama, de mama die werkt als de leuke dingen gebeuren, en die verder achter de schermen nuttig is als het misgaat. (had ik al eens verteld hoe goed ik ben in zelfmedelijden?). Dat Qeueen nummer speelde door mijn hoofd, in een aangepaste versie: "I'm the invisible mom...incredible how you can...see RIGHT THROUGH ME!"

Maar, dips zijn voor doetjes ;-), en uiteraard stond ik wel de volgende dag om half negen in de klas Robin's zelf geplakte zwarte pietenmuts te bewonderen, wankelend op mijn benen van de slaap.

Onzichtbaar, my ass.


The evening before yesterday.
We were having dinner, casually talking about all sorts of stuff, when F said:'Mom, will you take us to school tomorrow? It's been kinda long since you took us to school'.
R joined in immediately: 'yeah, because dad always takes me to school, and the kids in my class think I don't have a mom'.

Ouch. That hurt.

Our morning routine is such that I shower the boys and get them dressed. Then P takes them to school, and I have all the time in the world to bathe and dress M and play with her a while. When P gets back, we have a cup of coffee together, and then I leave for work. Nothing wrong with our mornings. Works just fine.

Yet, in some odd way, R's remarks got to me, and I thought about it during the rest of dinner. First of all, , because man, I'd *love* to be able to work a little less, and be involved with school a little more. But hey, this is the choice we made, and it works for us. Besides, my job can't be done in less or different hours.

And secondly - all the children who are dropped off by their moms... do the other kids automatically assume that they have no dads?
Methinksnot.
Dads who never show up at school, are off making money somewhere.Moms who aren't at school, just don't exist.
The kids were long tattering on about something else, while the double standard made me all cranky.

The following night, M gots sick. Puking, diarrhea, the whole shabang. Probably some version of whatever virus it was that I brought home from Cairo. I hardly slept, that night - I got puked on 7 times in about 5 hours. It was a 20 minute cycle: M woke up. M started wining and crying. M puked. I changed M. I changed the bed. I changed me. We all fell asleep for about 10 minutes. Then M would wake up, M started to wine...

I was as fit as a wet towel by the time it finally became morning and I woke up after an hour or two of dozing off on the sofa, where P had sent me in a futile attempt to let me catch some sleep before I had to go to the office, while he did the honors, puke-wise.

I had a motherhood-dip. I totally felt like the invisible mom, the mom that's not there for the fun things, that only gets to help out behind the scenes whenever things go wrong. Did I ever tell you about how I master the art of self pity? :-) "
That old Queen song played in my head, in a modified version: I'm the invisible mom...incredible how you can...see RIGHT THROUGH ME!"

But, tiredness is for wussies ;-), and so I made it to that classroom at 8.30, dizzy from sleep deprivation, to elaborately admire the St Nicholas hat R glued together all by himself.


Invisible, my ass.