Soms moet ik voor werk naar een andere stad. Vaak is dat Brussel, tegenwoordig.
Als je reist voor je werk, dan ben je vooral aan het werk. Je stapt in de auto, de thalys of het vliegtuig, neemt eventueel een taxi of metro vanaf het vliegveld of het station, gaat naar kantoor, en dan ga je werkenwerkenwerken. Heel hard, want ja, je bent er NU, dus je maakt het meest van je tijd.
Dan ga je van kantoor naar je hotel, meestal om de hoek, eet wat en werkt nog een beetje. De volgende ochtend ga je vroeg naar kantoor, en dan ga je werkenwerkenwerken, heel hard, want ja, je moet vroeg weg omdat je anders niet op tijd ben voor je trein, vliegtuig of file.
En dan ben je strikt gesproken in Londen geweest, of in Parijs, of in Wenen, maar je hebt er eigenlijk niets van gemerkt.
Maar soms... soms heb je mazzel. Soms heb je ineens een uurtje over om te zien waar je bent.
Dan loop je in je eentje door een vreemde stad, dwalend, de geuren, geluiden en kleuren in je opnemend.
Echt, zou er iets zijn, behalve chocoladeroomtaart of het winnen van een flink bedrag in de loterij of het ruiken aan de nek van je kinderen als je weer thuiskomt, naast die dingen dus, zou er iets zijn dat mooier is dan dat je ineens rondloopt in een vreemde stad op een nazomeravond?
Dwalen door onbekende lanen vol lange schaduwen van de langzaam ondergaande zon, af en toe stoppen bij een prachtig winkelraam of een mooie kerk of een uitgestrekt plein. Twijfelen op iedere hoek, omdat je nooit weet of dat ene restaurantje dat je je nog jaren zult herinneren misschien wel in die straat ligt, daar links, of in die, daar rechts.
Nieuwe steden zijn mooi.
Nooit, nooit zo mooi als dat ruiken-aan-de-nek-van-je-kind dingetje. Maar toch.
Mooi.
