vrijdag, oktober 17, 2014

42 redenen

Ik bloosde tot aan mn navel zeg, toen ze me deze link stuurde. Jemig zeg :) :) :)
Ze heeft overigens gelijk, mijn lieve facebook-fitness-maatje Kim: er is al zat negativiteit op internet. Vrijdag-vleidag is een goed idee.

42 redenen is ook een goed idee :). Komen ze:



Over twee dagen ren ik een marathon...

1. Omdat marathons bestaan

2. Omdat  heel erg veel mensen zijn die ook marathons rennen, en die zijn niet stoerder of slimmer of doorzetterder dan ik, en dus kan ik het ook.

3. Gratis bananen!

4.Omdat je hier, als je logisch nadenkt, helemaal niet aan moet beginnen - maar logisch nadenken is voor saaie mensen.

5. Omdat de finish in het Olympisch Stadion is, in Amsterdam. Op zo'n historische, sportieve locatie, waar een groot scherm in is geplaatst zodat je jezelf over de finish ziet rennen. *kippenvel*

6. Omdat je je teennagels toch nergens echt voor nodig hebt.

7. Omdat dit het moeilijkste is wat ik ooit ga doen, en als ik dit kan, kan ik alles. Maakt niet uit wat het leven mijn kant op gooit, als ik dit heb gedaan, kan ik ALLES aan.

8. Omdat, coole aanmoedigingsborden.

9. Omdat er dagen zijn dat ik moet kiezen tussen of rennen of iemand op zn bek slaan, en dat laatste vinden mensen toch raar. 

10. Omdat niets zo goed voelt als een gezonde levensstijl.

11. Omdat ik mijn kinderen wil laten zien dat je echt alles kan bereiken wat je wilt, als je je maar commit aan wat er voor nodig is om dat te bereiken.

12. De route gaat onder de passage van het Rijksmuseum door.

13. En door het Vondelpark!

14. Maaike komt me aanmoedigen.

15. En Marinka.

16. En Susanne en Robert.

17. En Edzard.

18. En Ellen en Marco.

19. En Jo.

20. En aan de finish wachten Peter en mijn moeder op me.

21. Omdat ik me helemaal de tandjes heb getraind, voor dag en dauw, bij nacht en ontij, weer of geen weer.

22. In drie jaar trainen heb ik maar zes keer een training gemist; vanwege Eerste Kerstdag, onweer, erg harde storm of omdat ik ziek was.


23. Omdat ik hier dus drie jaar voor heb getraind.


24. Omdat je pas weet waar je grenzen liggen als je er naar op zoek gaat.

26. Omdat sport je in contact brengt met de sterkste, meest inspirerende mensen ooit.

27. Omdat ik nog nooit eerder in mijn leven zo in vorm ben geweest.

28. Omdat een runner's high soms dagen duurt.

29. Omdat finish medailles een constante reminder zijn van hoe bad ass je ooit bent geweest.

30. Speaking of constant reminders, na de marathon komt er een '42.195' tattoo aan de binnenkant van mijn voet.

31. Omdat ik ondertussen meer sportkleren heb dan gewone kleren.

32.Omdat ik weet dat het pijn gaat doen, maar dat die pijn op een gegeven moment niet meer erger wordt.

33. Omdat mijn coach zegt dat ik het kan, en ik zou het vreselijk vinden om hem teleur te stellen.

34. Omdat niet iedereen het doet. Alleen dooie vissen gaan met de stroom mee.

35.  Omdat het me niet kan schelen dat ik laatste word. Een 7 minuten kilometer is net zo ver als een 4 minuten kilometer.

36. Je benen worden er mooi van.

37. Als Forrest Gump 3 jaar kan rennen, kan ik het ook wel 5 uurtjes.

38. Omdat trainen voor een marathon je beeld van jezelf en je leven voorgoed verandert.

39. Pasta.

40. Oprah en Rene Froger hebben marathons gerend.  

41.Omdat ik, als ik finish, later tegen mijn kleinkinderen gan zeggen: Jouw oma heeft ooit een marathon gerend.


42.










maandag, oktober 13, 2014

Paardrijles

Ondertussen zit het meidje weer op paardrijles. Dat deed ze ooit al, in een ver grijs verleden, maar toen haar woensdagles naar de zaterdag werd verhuisd moest ze wijken voor haar broers, die op zaterdag hun wedstrijd moesten voetballen.





Da's nu over, en het is HAAR beurt. En oh, dat getut met zo'n pony vooraf en dat uurtje in de kantine, terwijl ze haar rondjes draaft - ik vind het een partij leuk!





Ik vond voetbal ook leuk, hoor.








Er is niks mis mee om op zaterdag ochtend om kwart voor half donker te verzamelen op een regenachtige parkeerplaats, een eind te rijden naar een of ander weiland waar bij nader inzien inderdaad witte strepen op gekalkt blijken te zijn, en dan in de regen 3,5 maand  te staan kijken naar je team dat verliest met een nulletje of twaalf, waarna je ze opwacht in de kantine, een kop koffie in je bibberende handen, en tot je verbazing op de klok ziet dat er inderdaad maar 70 minuten voorbij zijn gegaan.

Helemaal top, dat.






Maar paardrijles is leuker.

vrijdag, oktober 10, 2014

Samen

Ja, ik ben er nog, en nee, de marathon is nog niet geweest. Nog ruim 1 week. Volgende week zondag is het zo ver.
Een tijdje terug zei ik het al: mijn leven bestaat eigenlijk alleen nog maar uit eten, werken, slapen en trainen. Dat wist ik vantevoren - nou ja, soort van. Verstandelijk kon ik het beredeneren, maar ik moet toegeven dat ik geen idee had hoe het zou voelen. De drukte, de constante vermoeidheid, de tunnelvisie, allemaal gericht op dat ene moment. De pijn in je lijf. De laatste weken van marathontraining tillen je op, wringen je uit en smakken je weer neer.
Gesloopt.
Met net genoeg tijd om te herstellen voor de dag waar je zo hard voor hebt gewerkt, daadwerkelijk aanbreekt.

Ondertussen kan dit alles niet zonder steun, en oh, wat heb ik het getroffen. P reed me naar 25km van huis, dertig km van huis, voor mijn zondagduurlopen. Hij dacht mee over mijn voeding; stopte onderweg om langs mijn parcours flesjes water, bananen, blikjes cola en eierkoeken voor me in de berm te leggen. Hij stippelde routes uit, niet vergeten he, bij dat kerkje naar rechts, dan kom je weer bij de proviciale weg.


Klaar om me weg te brengen, naar de haven in Hoorn.


Hij stond voor dage en dauw met me op, stuurde me om negen uur 's avonds naar bed, liet me uitslapen op niet-rendagen, kookte pasta en bakte pannenkoeken. Hij zetten me af in Amsterdam en Hoorn, hield op runkeeper in de gaten waar ik was, en kwam de laatste tien kilometer naar me toe gefietst. Mijn ridder op de witte fiets, naast me: nee, niks zeggen, gewoon rennen, niet op me letten, ik blijf gewoon bij je. 


Zondagochtend, kwart voor acht, toen hij me afzetten bij het Amsterdamse centraal station


Ik heb altijd gedacht dat marathon training een individueel avontuur was: niemand die de bal voor je voor het doel legt, niemand die het estafettestokje van je overneemt zodat jij kunt uitpuffen. Je falen is altijd van jezelf. Maar je succes? Ik weet niet precies hoe dit avontuur gaat eindigen, volgende week zondag. Maar als ik finish, dan is dat succes van ons samen.

Zonder hem had ik het nooit gekund.

<3 br="">

woensdag, september 24, 2014

De week (nou ja, twee) op mn iPhone


 Een zelfgebakken broodje dat wat wonderlijk gevormd, maar woest lekker uit de machine kwam.





Ik was weer eens voor mijn werk in Brussel, en de zon ging onder voor mijn hotelkamerraam. Rechts in de verte het Atomium





Na een bespreking in Amsterdam Zuid Oost vroeg P over ik even langs de Decathlon wou gaan voor iets dat hij nodig had. JA HOOR! #favorietewinkel




Ochtenddauw. 




M'n zaterdagochtendloopje, een klein rondje door het dorp ter voorbereiding op mijn zondagduurloop. Het wordt echt al herfstig.




M'n grote vriend en ik.





Buurkindjes op het hek.





Voormijn zondag training zette P me af in Hoorn. Daarvandaan ben ik, via Scharwoude, Oosthuizen en Edam, maar huis gehold.




Een heel stuk langs het IJsselmeer. Het water was donker, voor zo'n mooie zonnige dag.





Jennifer-van-verderop bracht me een hele zak vol verse, net geplukte perziken. Zo van de boom, de warmte hing er gewoon nog overheen. Ik heb er meteen jam mee gemaakt. 




Loes de Poes vond dat ik wel genoeg had gewerkt en eiste haar deel van de aandacht op.





 Paardrijles. Ze moet er een half uurtje eerder zijn om zelf haar paard te poetsen en te zadelen, dus we hebben altijd wat knuffel-tijd.




Linde was gezellig met me mee, naar haar nichtje kijken. 

 





 Loes, 4,5 maand. Kleine boender. Alles wat ze zeggen over tortie-katten is helemaal waar. :)




P en ik gaan 's avonds vaak een eind wandelen.







Tijdens mijn duurtrainingen luister ik naar audioboeken. Deze is echt enorm interessant. Een beetje wetenschappelijk, dat wel, dus ik moet echt mijn aandacht erbij houden (zeker omdat het ook nog de Engelse versie is), maar dat is niet erg; ik kan de afleiding van het lopen goed gebruiken.

' Daniel Lieberman onderzoekt de grote transformaties die ons lichaam gedurende miljoenen jaren onderging: het ontstaan van de tweevoeter, de overgang naar een voedselpatroon dat uit meer dan fruit bestond, de ontwikkeling van ons uitzonderlijk grote brein en ons atletische vermogen. Ons hoofd, onze ledematen, onze stofwisseling, geen deel van het lichaam blijft onbesproken.
Continue adaptaties brachten ons veel voordeel, maar creƫerden een omgeving waartegen ons lichaam niet bestand is, met als resultaat vermijdbare ziektes zoals obesitas en diabetes type 2.
Lieberman noemt dit 'dysevolutie': we leven steeds langer, maar zijn vaker chronisch ziek. Met Darwin als leidraad propageert hij een gezondere leefomgeving, voor ons eigen bestwil.'


(van bol.com). 




M'n meisje <3 p="">



Helemaal afgemat na een super lekkere donderdagavond training waar ik eigenlijk helemaal gee zin in had, vantevoren. 




Onderweg naar, ik weet niet eens meer waar, het was een erg drukke werkweek, gestopt bij de Starbucks die nu in Shell Haarrijn zit. Traktatie, een sja short flat white zo op de vroege ochtend. 



 Weer een paardrijles.   Het voorbereidende half uurtje.



Ze doet het heel er goed. Ze rijdt met zo'n gemak en zo'n vertrouwen - dat voor-de-duivel-niet-bang-zijn komt hier ernstig van pas. 



Ik doe meer aan een plank-challenge. Iedere dag wat langer, dertig dagen lang. Inmiddels ga ik richting de drie minuten. 



Als ik maar lang genoeg lop, kom ik vanzelf weer in m'n 'oude' polder. 

 



M'n snakie. Ineens gaat het kinderlijke uit zijn gezicht en wordt hij serieus groot.




 Rondje scooteren en een terrasje pakken met P.





Ik was een dagje op de SS Rotterdam. Wat een prachtlokatie.





En ik werkte ook lekker een dagje thuis, in het allermooist ingerichte kantoor van Nederland :)






Kijk! Vliegt een grietje langs het raam!






Zonsopgang.


Wat is het leven toch leuk.

maandag, september 22, 2014

Geland

Het duurde best even, voor ik 'landde', in ons nieuwe huis. Opmerkelijk genoeg duurde het bij mij het langst, van ons alle vijf, terwijl ik degene ben die hier geboren is. Mijn hele familie woont hier. Ik heb mijn jeugd hier doorgebracht. Ik ken de gebruiken, de tradities, de weg en de taal.


Maar toch. Terwijl de anderen hun plek vonden in de buurt, ons huis en (voor R en M) op hun nieuwe school, had ik een vreemd soort vakantie gevoel. Het was allemaal fantastisch, maar niet 'van mij'. Zoals een heel prachtig, heel luxe vakantiehuis helemaal geweldig is, en het ontbreekt je aan niets en je bent van alle gemakken voorzien en de omgeving is prachtig en de mensen vriendelijk  - maar na een week of wat wil je toch eigenlijk wel weer gewoon naar huis.

Dat gevoel een beetje. Dat alles om je heen perfect is, maar dat je nu weer gewoon terug wilt naar je eigen leven.

Langzaamaan veranderde dat. Was er niet meer een split-second van verwarring als ik 's ochtends mijn ogen open deed en een winkelstraat zag, in plaats van weilanden. Vond ik nieuwe looprondjes, net zo mooi als de oude, op een andere manier. Wende ik aan het gemak van de bakker om de hoek.

Vooral dat laatste. Dat wende zeg maar als eerste *grijns*


Het was een overgangsproces. Binnen drie maanden in een hele nieuwe omgving wonen terwijl ik me vast had voorgenomen om m'n hele leven te blijven waar ik was, dat vergde best veel van mijn aanpassingsvermogen. Maar dit weekend, toen we ons nieuwe naambordje vastlijmden op de buitenmuur, voelde ik het ineens duidelijk:




Dit is waar ik hoor, nu. Ik ben geland.