woensdag, september 24, 2014

De week (nou ja, twee) op mn iPhone


 Een zelfgebakken broodje dat wat wonderlijk gevormd, maar woest lekker uit de machine kwam.





Ik was weer eens voor mijn werk in Brussel, en de zon ging onder voor mijn hotelkamerraam. Rechts in de verte het Atomium





Na een bespreking in Amsterdam Zuid Oost vroeg P over ik even langs de Decathlon wou gaan voor iets dat hij nodig had. JA HOOR! #favorietewinkel




Ochtenddauw. 




M'n zaterdagochtendloopje, een klein rondje door het dorp ter voorbereiding op mijn zondagduurloop. Het wordt echt al herfstig.




M'n grote vriend en ik.





Buurkindjes op het hek.





Voormijn zondag training zette P me af in Hoorn. Daarvandaan ben ik, via Scharwoude, Oosthuizen en Edam, maar huis gehold.




Een heel stuk langs het IJsselmeer. Het water was donker, voor zo'n mooie zonnige dag.





Jennifer-van-verderop bracht me een hele zak vol verse, net geplukte perziken. Zo van de boom, de warmte hing er gewoon nog overheen. Ik heb er meteen jam mee gemaakt. 




Loes de Poes vond dat ik wel genoeg had gewerkt en eiste haar deel van de aandacht op.





 Paardrijles. Ze moet er een half uurtje eerder zijn om zelf haar paard te poetsen en te zadelen, dus we hebben altijd wat knuffel-tijd.




Linde was gezellig met me mee, naar haar nichtje kijken. 

 





 Loes, 4,5 maand. Kleine boender. Alles wat ze zeggen over tortie-katten is helemaal waar. :)




P en ik gaan 's avonds vaak een eind wandelen.







Tijdens mijn duurtrainingen luister ik naar audioboeken. Deze is echt enorm interessant. Een beetje wetenschappelijk, dat wel, dus ik moet echt mijn aandacht erbij houden (zeker omdat het ook nog de Engelse versie is), maar dat is niet erg; ik kan de afleiding van het lopen goed gebruiken.

' Daniel Lieberman onderzoekt de grote transformaties die ons lichaam gedurende miljoenen jaren onderging: het ontstaan van de tweevoeter, de overgang naar een voedselpatroon dat uit meer dan fruit bestond, de ontwikkeling van ons uitzonderlijk grote brein en ons atletische vermogen. Ons hoofd, onze ledematen, onze stofwisseling, geen deel van het lichaam blijft onbesproken.
Continue adaptaties brachten ons veel voordeel, maar creƫerden een omgeving waartegen ons lichaam niet bestand is, met als resultaat vermijdbare ziektes zoals obesitas en diabetes type 2.
Lieberman noemt dit 'dysevolutie': we leven steeds langer, maar zijn vaker chronisch ziek. Met Darwin als leidraad propageert hij een gezondere leefomgeving, voor ons eigen bestwil.'


(van bol.com). 




M'n meisje <3 p="">



Helemaal afgemat na een super lekkere donderdagavond training waar ik eigenlijk helemaal gee zin in had, vantevoren. 




Onderweg naar, ik weet niet eens meer waar, het was een erg drukke werkweek, gestopt bij de Starbucks die nu in Shell Haarrijn zit. Traktatie, een sja short flat white zo op de vroege ochtend. 



 Weer een paardrijles.   Het voorbereidende half uurtje.



Ze doet het heel er goed. Ze rijdt met zo'n gemak en zo'n vertrouwen - dat voor-de-duivel-niet-bang-zijn komt hier ernstig van pas. 



Ik doe meer aan een plank-challenge. Iedere dag wat langer, dertig dagen lang. Inmiddels ga ik richting de drie minuten. 



Als ik maar lang genoeg lop, kom ik vanzelf weer in m'n 'oude' polder. 

 



M'n snakie. Ineens gaat het kinderlijke uit zijn gezicht en wordt hij serieus groot.




 Rondje scooteren en een terrasje pakken met P.





Ik was een dagje op de SS Rotterdam. Wat een prachtlokatie.





En ik werkte ook lekker een dagje thuis, in het allermooist ingerichte kantoor van Nederland :)






Kijk! Vliegt een grietje langs het raam!






Zonsopgang.


Wat is het leven toch leuk.

maandag, september 22, 2014

Geland

Het duurde best even, voor ik 'landde', in ons nieuwe huis. Opmerkelijk genoeg duurde het bij mij het langst, van ons alle vijf, terwijl ik degene ben die hier geboren is. Mijn hele familie woont hier. Ik heb mijn jeugd hier doorgebracht. Ik ken de gebruiken, de tradities, de weg en de taal.


Maar toch. Terwijl de anderen hun plek vonden in de buurt, ons huis en (voor R en M) op hun nieuwe school, had ik een vreemd soort vakantie gevoel. Het was allemaal fantastisch, maar niet 'van mij'. Zoals een heel prachtig, heel luxe vakantiehuis helemaal geweldig is, en het ontbreekt je aan niets en je bent van alle gemakken voorzien en de omgeving is prachtig en de mensen vriendelijk  - maar na een week of wat wil je toch eigenlijk wel weer gewoon naar huis.

Dat gevoel een beetje. Dat alles om je heen perfect is, maar dat je nu weer gewoon terug wilt naar je eigen leven.

Langzaamaan veranderde dat. Was er niet meer een split-second van verwarring als ik 's ochtends mijn ogen open deed en een winkelstraat zag, in plaats van weilanden. Vond ik nieuwe looprondjes, net zo mooi als de oude, op een andere manier. Wende ik aan het gemak van de bakker om de hoek.

Vooral dat laatste. Dat wende zeg maar als eerste *grijns*


Het was een overgangsproces. Binnen drie maanden in een hele nieuwe omgving wonen terwijl ik me vast had voorgenomen om m'n hele leven te blijven waar ik was, dat vergde best veel van mijn aanpassingsvermogen. Maar dit weekend, toen we ons nieuwe naambordje vastlijmden op de buitenmuur, voelde ik het ineens duidelijk:




Dit is waar ik hoor, nu. Ik ben geland.

donderdag, september 18, 2014

over Git en Erik

Al wel meer dan twintig jaar staat het op een viaduct waar ik regelmatig onderdoor rijd: 'Git, ik hou zoveel van je, Erik'. Het was er al toen ik klein was en we af en toe naar Haarlem gingen in mijn vader's lichtblauwe Honda Civic.  Het is er nu nog steeds, op de route naar mijn werk.





Het klinkt bijna wanhopig, zoals het er staat. Was Erik gewoon zo verliefd was dat hij het van de daken wou schreeuwen? Of was hij volledig ten einde raad en was dit zijn laatste poging om Git voor zich te winnen?


Normaal gesproken wordt dit soort graffiti door de gemeente wel verwijderd, op een gegeven moment. Git en Erik doorstonden de tijd. Ik kom er bijna iedere dag langs, en bijna iedere dag vraag ik me af wat er van ze geworden.


Misschien zijn ze wel getrouwd, en namen na de plechtigheid foto's op dit viaduct, wijzend naar de woorden die Erik ooit schreef, in een dronken bui, op een avond nadat ze terug kwamen van het strand in IJmuiden waar ze de hele avond naar de zonsondergang hadden gestaard, langs de branding hadden gewandeld en zittend op de stenen van de pier flesjes corona hadden gedronken met een schijfje limoen erin geduwd. 


Misschien reed Git op een dag naar haar werk en zag dit, barstte in tranen uit van pure woede en frustratie, deed aangifte tegen Erik de geschifte psycho-stalker, regelde een straatverbod, dat hij vervolgens negeerde waarna hij werd opgepakt en jaren achter de tralies belandde waar hij lange brieven schreef aan Git, die uit voorzorg onderdook in Drenthe.




Misschien verfde Erik dit op de muur de avond voor Git zou vertrekken naar Nieuw Zeeland, om daar een nieuw leven op te bouwen, en hoopte hij dat ze dit zou zien op haar weg naar het vliegveld, waarna ze vom zou keren en hem in de armen zou vliegen. Misschien deed ze dat ook wel en trok bij hem in, in zijn appartementje in Amsterdam West, waar ze samen leefden van de liefde en instant noedels tot Erik afgestudeerd was in natuurkunde, een baan vond bij een grote medicijnfabrikant en ze samen een huis kochten in Bloemendaal.




Hoe oud zouden ze nu zijn? Waar zijn ze? Zijn ze nog bij elkaar?

Misschien kom ik er ooit wel achter.... tot die tijd leven Git en Erik in mijn verbeelding iedere dag een heel nieuw verhaal.




dinsdag, september 16, 2014

Van het trainingsfront




Van: Francine
Aan: Coach Tiny
Maandag 8 september, 14:31



Hoi Tiny,

Gisteren had ik mijn zondagduurloop, en echt, het ging dramatisch. Ik mail het je maar vast, voor je het op runkeeper ziet :).

Het was een combinatie van fouten die ik zelf had gemaakt. Om te beginnen had ik eerder in de week met mijn schema geschipperd. Daarmee was gisteren de vierde trainingsdag op rij, en dat was gewoon teveel. Dat wist ik achteraf natuurlijk wel, want dat heb je nog maar tien keer tegen me gezegd *schaam*.


De dag was druk en overhopig, en alhoewel ik al vanaf ‘s ochtends klaarstond, kwam het er pas tegen vijven van. Omdat ik de hele dag al bezig was met bijna gaan, had ik eigenlijk ook niet goed gegeten. Ik had prima ontbeten, maar daarna niet meer echt. Ik had een pan pasta klaarstaan voor ‘s avonds, maar ik dacht steeds, als ik nu vast eet moet ik weer een uur wachten… al met al ging ik van huis met vrijwel niets in m’n systeem. Ik had flesjes water mee, dat wel, en een gelletje, want dat wilde ik een keer gaan proberen.

De eerste acht, negen kilometer gingen van een leien dakje. Ik had het de eerste kilometer wel even zwaar, maar toen ik eenmaal op gang was en m’n hamstring weer kalmeerde (dat speelt altijd even op, maar gaat weer weg na een tijdje lopen) ging het eigenlijk wel lekker. Ik had een route gekozen met en groot stuk heen en terug over dezelfde weg. Dan kon ik m’n flesje water ergens in de berm zetten en op de terugweg weer oppikken.


Na een kilometer of acht kreeg ik honger. Echt hele erge. En mn benen werden zwaar en ik had het warm. Ik besloot even te stoppen en nam m’n gelletje, bij gebrek aan iets beters. MAN WAT IS DAT VIES. Oh gatver oh gatver oh GATVER. GATVER!!!!!  Oh echt, ik deed mn best, maar ik vond het zo ontzettend smerig dat ik ervan moest kokhalzen, en toen in combinatie met de warmte en de inspanning ook spugen. Dan voel je je zo sneu, als je daar in de berm staat.



Na een tijdje ging het weer en ben ik verder gelopen, een rondje Overleek. Maar, na een kilometer of elf werd ik echt moe. Echt mooooooeeeee. Er begon een zeurende pijn in mijn voet (die achteraf het begin bleek van kramp), en mn lijf voelde stram aan. Ik heb wat gedronken en ben toen weer verder gegaan, maar na het overgeven waren wel echt al mijn reserves op en na ongeveer veertien kilometer kon ik gewoon niet meer verder. Inmiddels was mijn tempo gezakt tot een dieptepunt. Ik besloot gewoon even een kwartiertje te wandelen, om te kijken of dat beter ging.


Dat hielp niet. Het leek gewoon op. Drinken deed niks, mijn lichaam was moe, mijn kuiten gingen verkrampen. Ik had het koud. Ik baalde er zo van, maar het lukte gewoon niet om verder te gaan. Ik besloot dus maar dat genoeg genoeg was en probeerde iemand te bellen om me te halen. Ik was nog een kilometer of vier van huis. Ik kreeg niemand te pakken – m’n zus en haar gezin waren kermis aan het vieren in Volendam, mijn moeder heeft geen rijbewijs, Peter was ergens ver aan het vissen, zover dat naar mij toe rijden langer zou duren dan dat ik naar huis lopen. Dus, ik dacht, nou is het mooi geweest, ik bel een taxi.



De taxicentrale, die het heel erg druk had met ritjes van en naar kermis vierend Volendam, begreep geen hout van wat ik zei over waar ik stond (‘op de parallelweg, nee, niet in de bebouwde kom, nee, niet bij het Van der Valk motel, een eind verder, ja, gewoon langs de weg, ja, in mijn eentje), maar beloofde een taxi te sturen. Ik wachtte een kwartier, en ondertussen werd het donker en kreeg ik het enorm koud, want ik was veel te luchtig gekleed en naturlijk helemaal bezweet. Ik moest ervan huilen, gewoon, toen ik me realiseerde dat de taxi me niet kon vinden. Ik bedoel, serieus, als zelfs opgeven niet lukt, HOE TRIEST BEN JE DAN! Oh, ik had echt een hekel aan mijn leven zeg :-p



Ik besloot het opgeven ook maar op te geven, gaf mezelf een schop en rende naar huis. Daar kwam ik een uur later aan dan gepland, ik had er 3,5 uur over gedaan om 2,5 uur te lopen. P, die inmiddels thuis was, schrok zich rot van de waggelende, snotterende, bezwete, betraande puinhoop die binnenkwam rollen. Ik heb lekker gedouched, en proteine shake genomen en ben bijtijds naar bed gegaan. Ik kon niet eens echt slapen, want ik had zo’n kramp in mijn benen.


Jaja, ik weet het, ik WEET het wel. Dit had ik grotendeels helemaal zelf kunnen voorkomen. Mn eigen schuld, en ik weet precies waar t mis ging. Goed slapen, goed eten,goed plannen, eten meer voor onderweg, warmere kleding en NIET vier dagen achter elkaar lopen.

Ik baal ervan, maar goed, ik zie het maar als weer een leerervaring. Ik weet dat marathontraining gaat over jezelf tegenkomen, en dat is nu weer eens gebeurd. In zekere zin gaat het me helpen, straks in Amsterdam: ik weet nu dat als ik ECHT tegen een muur loop en denk dat het helemaal op is, dat er niks meer in me zit, ik gewoon nog 5 kilometer naar huis kan. Dat grenzen altijd een stukje verder kunnen worden opgerekt.



En dat hoogmoed voor de val komt.



Dus. Opstaan, prut eraf kloppen, ego uitdeuken, en verder weer. Ik rust vandaag lekker uit, en dan morgen weer met frisse moed (op de band voor) een piramide training. Volgende week nieuwe ronde, nieuwe duurloop kansen.




Uiteindelijk gaat het er niet om hoe vaak je op je bek gaat.



UIteindelijk gaat het erom hoe vaak je weer opkrabbelt.




Groetjes

Francine
Aan: Francine
Maandag 8 september, 16:39 

Hoi Francine,

Al lezende dacht al na over mijn antwoord, maar alles wat ik zou willen antwoorden heb je zelf in je eindconclusie al gezegd. En eerlijk ik vind het niet leuk dat het je is overkomen maar dat het je nu overkomt en niet bij de wedstrijd daar ben ik dan wel weer tevreden over.
Wat betreft die gels daar zul je echt een alternatief voor moeten zien te vinden gewoon omdat je onderweg op je marathon voeding moet hebben. Zeker al in een vroeg stadium want je hebt nu gemerkt dat je  bij een km of 10 door je energie heen bent. Kom je te laat met voeding dan zijn je maag en ingewanden al in een stadium dat ze op “tilt”staan want die krijgen geen zuurstof meer die gaat naar je beenspieren omdat dat de grootste schreeuwers zijn om zuurstof.

Een alternatief zouden winegums kunnen zijn, druivensuiker tabletten, stukjes banaan. Je hebt nu nog een aantal weken om uit te proberen wat je het beste bevalt.

Nog even iets over gels. Er zijn twee soorten. Gels die hoog zijn van energie en die en wat lager energetisch vermogen hebben.  De hoog energetische, als je die inneemt dan moet je er water bij drinken en men schrijft een kwart liter voor en dat is veel. Doe je dat niet dan haalt je maag eerst vocht uit je lichaam om het verteringsproces op gang te brengen. En het vocht heb je gewoon keihard nodig.

De laag energetische hoef je niet perse bij te drinken,  alleen die moet je dan weer wat vaker eentje nemen om gevoed te blijven. Dus ik weet niet wat je gebruikt hebt. Wat ik wel weet dat je te laat was met de inname. Je maag deed het toen al niet meer. Word je hartstikke misselijk van.
Ultra lopers die soms te laat zijn  met voeding trekken de zaak nog wel eens vlot met het drinken van cola.(Suikershot)

Mocht het zo zijn Francine dat je om welke reden dan ook niet aan een training toekomt dan is inhalen niet mogelijk. Je krijgt dan dat de trainingen te kort op elkaar komen en je hebt dan te weinig herstel. Als er geskipt moet worden zou ik de tempotrainingen er als eerste uitgooien. De rustige duurtrainingen zou je moeten kunnen doen.

Wat heb je van deze training veel geleerd. Nog 4 trainingsweken en dan 2 weken afbouwen en dan is het moment van de waarheid daar.  Je mag me zoveel vragen als je wilt in deze periode want je gaat last krijgen van , ik noem het altijd, een PMS syndroom. Een Pre Marathon Syndroom, je gaat van alles voelen en de onzekerheid slaat toe. Heb ik wel voldoende getraind? Voel ik mijn hamstring nu weer? Voor iemand die zijn eerste marathon doet om er helemaal van in paniek te raken. Je bent er nu enigszins al voor gewaarschuwd.

Ik hoop dat je iets aan mijn antwoord hebt want een aantal zaken heb je zelf al zoals ik al zei goed onderkend.

Groetjes Tiny



 
Een week later: 





Het is een leerproces, mensen. Het is een leerproces.

Nog vier weken. 

donderdag, september 11, 2014

Kermis

Er was kermis in Volendam. De jaarlijkse storvoeld van geur, kleur, licht, feest, muziek en gezelligheid. De tijden veranderen - Frank was niet meer mee dit jaar, op de zaterdag waarop we met z'n allen gaan. Hij wilde met zijn vrienden. En dat is ok. Het leven heeft zo zijn perioden.

Robin, Marleen, Storm, Linde en Brent zwierden ondertussen door de lucht, lachend, zingend, pret makend. Wij praatten, genoten, en zwaaiden ieder rondje, als ze weer voorbijkwamen, alsof we ze al weken niet gezien hadden. Om ons heen ging de zomer langzaam in de herfst en vermengde de geur van suikerspinnen en oliebollen zich met de afkoelende avondlucht.


Het wordt herfst.










































zondag, september 07, 2014

Wilmi

Wilmi stuurde me kaartjes, de afgelopen week.




Eentje waarvan ze vond dat die bij me paste (en ik vond van ook).Gevuld met lieve, warme woorden.





En een paar die ze zelf getekend heeft, en die ik zelf dan weer mag vullen met lieve, warme woorden.





Ik mazzel zo ontzettend, met mijn blogvriendinnen. Dank je wel lieve, getalenteerde Wilmi!