Gisteren overleed mijn vader.

Er bleef veel onuitgesproken. De onderwerpen die tussen ons hingen waren te groot, de tijd die ons restte te kort.

-

-

Verdrietig.

Ik ben er dinsdag weer.

Zwaar

Een ruime week geleden kregen we te horen dat mijn vader ziek is.
Hij wordt niet meer beter.

De afgelopen week waren een waas van werk/ziekenhuis/thuis/werk/ziekenhuis, met daartussen ik-weet-niet-hoeveel-telefoontjes en emails van mensen die meeleven en vragen hoe het met hem gaat, en ook met ons - met mijn moeder, mijn zusje en mij.
En wat moet je daarvan zeggen. Mijn vader gaat snel achteruit. En met ons? Met ons gaat het wel. Sommige dagen beter dan andere.

Mijn pa is een gecompliceerd mens. Er zijn een hoop dingen mis gegaan in het verleden. Nu ineens doet dat er echter allemaal zoveel minder toe, en komen we, terwijl de tijd achter ons wegtikt, schoorvoetend wat dichter bij elkaar.

Mijn zusje en ik doen ons best overal te zijn waar we nodig zijn. Ondertussen slaat mijn vader's ziekte heel hard toe. Hij heeft pijn. De lijdensweg die hij nu moet ondergaan is er een die je echt helemaal niemand gunt.

Zoveel verdriet.

Terwijl we dit allemaal meemaken, terwijl we een manier vinden om ermee om te gaan, gaat het leven gek genoeg ook gewoon verder. Onwezenlijk, is dat. Er zijn kindjes jarig, er wordt paard gereden, er wordt naar school gegaan, gekookt, geleerd, gelachen. Heel veel leed gaat hand in hand met de kleine dagelijkse dingen die het allemaal zo de moeite waard maken, ondanks alles.
Terwijl je uit het ziekenhuis loopt verwarmt de zon je wangen.
Terwijl je zachtjes in de gang praat met de verpleging, hoe lang nog? wat kunnen we nog verwachten? vindt je zoon twintig kilometer verderop een pijpenkop in de polder. De lente komt, narcissen schieten uit de grond, de eerste lammeren staan binnenkort in de wei. Ik word er blij van. Ik kan er niets aan doen.

Ik geloof in het leven. Rotsvast.

Maar het is met een heel, heel zwaar hart.

Spreekbeurt

Robbie heeft zijn spreekbeurt vandaag. Over dinosaurussen, reptielen en krokodillen.


Ik hou mijn spreekbeurt over Dinosaurussen, reptielen en krokodillen.
68 miljoen jaar geleden zijn de Dinosaurussen uitgestorven.
Dat kwam omdat er een hele grote meteoriet op de aarde viel.
De meteoriet was gevallen in Mexico.


Een verhaal houden voor een hele groep staat bij Rob op de ranglijst van Leuke Dingen In Het Leven ongeveer net onder havermout eten, hondenpoep uit je schoenen schrapen, met een theelepel een gat graven tussen hier en Nieuw Zeeland en zwemmen in een meer met vijfendertig hongerige haaien.

Ongeveer.


... De meteoriet was zo groot dat de knal over de hele wereld schade heeft aangericht.
Zo zijn de Dinosaurussen dus uit gestorven.
De gevaarlijkste Dinosaurus was de T-Rex dat was natuurlijk een vleeseter
De grootste Dinosaurus was de Janenschia die was wel 17 meter groot en een planteneter.
Hij hoeft niet bang te zijn voor andere dinosaurussen omdat de Janenschia beenachtige platen in zijn rug heeft ...


Maar.
Hij liet zich natuurlijk niet uit het veld slaan.
Waar Frank de dingen altijd 'samen' wil doen ('als jij nou even alles opschrijft, mam, dan kijk ik daar wel naar, ok'), schoof Robin achter de pc en begon te bikkelen. Hij zocht informatie, las alles wat los en vast zat, filterde wat hij nodig had en tiepte zelf zijn verhaal. Tot hij zag dat mijn MacAfee niet meer helemaal up to date was. Toen downloadde hij tussendoor even een patch. Eigenwijs stuk vreten.

Hij las en tiepte en savede nog maar een keer en las en tiepte weer verder met die kleine vingertjes en ging veel te laat naar bed en vroeg ons twintig keer het even door te lezen op tikfouten, want fouten, daar houdt ie niet van. Verder deed ie alles echt helemaal zelf, zonder enkele bemoeienis van ons.


...De Quetzalcoatlus was een vliegend reptiel hij leefde bij de dinosaurussen maar hij was geen
dinosaurus.
De Quetzalcoatlus at vis en restjes vlees.
En de Quetzalcoatlus was het grootste wezen dat ooit gevlogen heeft.
Zijn vleugels zijn vijf meter lang.
Zijn poten zijn twee meter lang.
Hij heeft een lange, dunne tandloze bek.
En hij heeft drie scherpe klauwachtige vingers....

Quetza-wat?

Vanochtend liep ie ijsberend door de kamer, met zijn papiertje voor zich. Oefenen, oefenen, oefenen. Handgebaren en al. Een beetje als een politicus vlak voor een verkiezingsspeech. Het ging vloeiend. Ik bedoel, ik kom over het algemeen niet verder dan Groot Eng Beest en Klein Eng Beest in de categorie Godzijdank Uitgestorven, maar hij kan gewoon Quetzalcoatlus zeggen alsof het allemaal normaal is.

Tja. Je kinderen groeien je voorbij, he.

In mijn geval zo met een jaar of negen. Is het al tijd voor een borrel?

Hoe dan ook, aan zijn voorbereiding gaat het dus niet liggen.

...De Salty krokodil is van alle Krokodillen de oudste en de grootste.
Vele miljoenen jaren hebben zij overleefd, maar veertig jaar geleden waren ze bijna uitgestorven dat was de schuld van de mens.
Sinds veertig jaar zijn ze beschermd en het gaat het weer goed met ze.
En de Salty krokodil leeft in Australië.
En hij is en was de gevaarlijkste krokodil.
Dit was mijn spreekbeurt over Dinosaurussen reptielen en krokodillen...



Maar nu moet ie er nog wel gaan staan, een klas vol kinderen voor zich zien, en dan daadwerkelijk gaan praten. Mijn verlegen kleine grote vriend.


Ik ben er helemaal nerveus van. GO ROBBIE!!!

~ Tussen-de-middag update: Het ging hardstikke goed!

Kanjertje. ☺

In alle soorten en maten

Overal is lente om het huis. Er is lente die ik zelf heb geplant:

-

-

Er is hele grote lente, die in de lucht hangt:

-

-

-

Er is hele kleine lente, die bijna uit zijn voegen barst:

-

-

-

Er is vasteberaden lente die het laatste restje bevroren grond opzij duwt:

-

-
-

Er is hele brutale lente, die dichterbij komt

-

en vindt dat ik onmiddellijk op moet donderen met mijn camera.

-

-

Jaja, al goed. Je bent de King Of The Sloot, man. Ik ga al.

-

Gelukkig is er ook hele bescheiden lente, die verlegen wegkijkt als je haar op de foto zet.

Het IS er, in alle mogelijke vormen. Toegegeven, het had gesneeuwd vanochtend. Maar de winter gaat het niet meer winnen.

-

Het is LENTE!

Negen

Dag jongen van me,

Gisteren werd je negen. Je had je verjaardagspartijtje. Met drie kinderen ging je naar de film. Je vond het geweldig, en het was vertederend en sneu tegelijk om te zien hoe ongemakkelijk je je voelde onder al die aandacht. In het middelpunt kan je niet zo goed. Maar genieten kan je wel.

Vrijdag vierden we je verjaardag, met de hele familie, en joh, wat kreeg je veel kadootjes. Je was er helemaal stil van. 'Het allercoolste kado van mijn leven', verklaarde je met een diepe zucht toen je de racebaan van OmaBam uitpakte. Toen zette je hem naast alle andere Allercoolste Kado's Van Je leven, op de grote tafel, en staarde ernaar. En dat doe je nu nog steeds; jou kennende blijft de helft van wat je hebt gekregen nog wel een paar weken gewoon in de doos. Het is genoeg om ervoor te zitten, ernaar te staren en te dromen hoe je ermee gaat spelen, als het ooit wordt uitgepakt. En dat moment stel je dan zo lang mogelijk uit, om er vervolgens alweer, helemaal opnieuw, van te genieten.


Juist omdat je zo dankbaar bent, voor werkelijk de kleinste dingen in het leven, is het zo leuk om je dingen te geven. En ik doe niet anders dan geven, want dat ik ben jouw moeder en jij bent mijn zoon en zo liggen die dingen dan nu eenmaal. Ik geef je alles wat je nodig hebt, alles wat je wilt, en allerlei dingen waar je helemaal niet op zit te wachten.
Liefde. Nintendo DS spelletjes. Boerenkoolstamppot. Om maar eens wat te noemen.


En jij neemt, maar geeft zoveel terug. Oh kind, je hebt geen idee. Je bent zo slim. Je hebt zoveel in je. Als ik je zie, glimlacht mijn hart.

Je twijfelt zo vaak aan jezelf. Je doet heel erg je best om je plek te vinden in de wereld. Soms lukt dat, soms nog niet. Soms is alles veel te groot, veel te gecompliceerd en veel te ongemakkelijk en zoek je je toevlucht thuis. Bij ons. Waar de dingen overzichtelijk zijn en je je plaats niet hoeft te veroveren, omdat dit is waar je hoort.
Altijd.
Onvoorwaardelijk.

Weet je schat, er zijn niet veel dingen die ik zeker weet in het leven. Maar ik weet, ik voel met iedere vezel in mijn lijf, dat je dat jij de wereld een groot plezier gaat doen.
Ik weet niet waar.
Ik weet niet hoe.
Misschien is het door één grootse uitvinding. Misschien is het door duizend kleine daden. Maar tegen die tijd hoop ik dat ik je de twee dingen heb meegegeven die je het hardst nodig hebt en die je nooit meer zult verliezen:

Wortels, en vleugels.

Gefeliciteerd met je negende verjaardag,

Mama

My sweet boy,

Yesterday you turned 9. We had you kid birthday party. You took a few kids to the movies. You loved it, and it was heartwarming and at the same time a little sad to see how uncomfortable all the attention made you feel. You don't do spotlights very well. But enjoying things - you do that *really* well.

On friday, we celebrated you, with our whole family, and dude, you were spoiled rotten. 'This is the coolest gift of my whole life', you sighed, when you unwrapped the race track grandma gave you.
Then you displayed it right next to all the other Coolest Gifts in the World, and you stared at it. Tat's what you're still doing; knowing you, at least half of your gifts will stay in their boxes for a few weeks. You sit in front of then, stare at them and dream about playing with them, which you postpone as long as you can bare. And then you enjoy it all over again.

It is because you are so sincerely grateful for even the littlest things in life, that it is such a pleasure to give you things. And I give you things, because I am your mom and you are my son and that's how life is. I give you all you need, all you want, and a lot of stuff you really could do without. Love. Nintendo DS games. Bedtimes. Just to name a few.

And you take, but you give so much in return. Oh child, you have no idea. You are so smart. There is so much inside you. You make my heart smile.

You doubt yourself a lot. You are trying really hard to find your place in the world. Sometimes it works out, sometimes it doesn't. Sometimes it's all to big, too complicated and too uncomfortable and then you rush home. To us. Where things are simple and there is no need to conquer your spot, because this is where you belong. Forever. Unconditionally.


You know, there aren't many things I am sure of in life. But I know, I feel with every single fibre in my body, that you will do the world a huge favor someday.

I don't know where.
I don't know how.
Maybe it'll be one great invention. Maybe it'll be a thousand little deeds. But when that day comes, I hope to have given you the two things you'll need most in life:

Roots, and wings.

Happy 9th birthday,

Mom

FEEST!

Lente

Het is een ingewikkelde week.

Vandaag heb ik een aantal deadlines, waarvan ik niet zou weten hoe ik ze moet halen. Het lukt vast wel, het lukt altijd wel, maar het wordt wel heel hard werken, en daar staat mijn hoofd dan weer helemaal niet naar.

Maar aan de andere kant, er stonden tulpen op de kast. Met kartelrandjes eraan. Ze groeiden helemaal boven de vaas uit, met hun felgroene stelen en hun doorschijnend witte bloemen.

En de zon schijnt buiten mijn keukenraam! De zon! De ZoN! dE zOn! De ZoN! dE zOn! De ZoN!dE zOn! De ZoN! De ZOOOOOOHOOOOHOOOOON!

Het wordt voorjaar.

En alles komt uiteindelijk vast helemaal goed.