maandag, september 01, 2014

Deze weken op mn iPhone


P en ik gingen 's avonds wandelen, en het was prachtig bij de haven van Edam.







De liefste.







Een eind fietsen met m'n meidje. Ze wilde spelen bij een vriendinnetje in Monnickendam, dus we fietsten samen heen en weer.

Ze tetterde de de oren van mijn hoofd. Ineens zei ze: 'En, heb jij nog iets te vertellen?'  "Nee', antwoordde ik voor de grap, 'ik heb nou eenmaal een saai leven'.

'Ja',  zei ze meewarige. 'Dat dacht ik al'.

:-p










De eerste schooldag op haar nieuwe school.






Linde was jarig, en ze had een prachtige verjaardagstaart.





Een vermoeid-maar-blij hoofd na een duurloop van negentien kilometer.




Een ochtendtraining. Ik loop m'n intervals en tempolopen langs de IJsselmeerdijk. Want, dit uitzicht.





Marleen kreeg post van de juffen van de overblijf op haar oude school. Lief he?




De poes vindt regen op de ramen echt mateloos fascinerend.





Weer eenm vroege ochtend. Hoe gezegend ben je, als je je dag zo kunt beginnen?





Een saamfie tijdens het kijken van The Voice.





Kennismakingsavond op de nieuwe school Het is zo'n lief oud gebouw.





Zo vond ik m'n doosje gedroogde abrikozen. No problem, kamergenoot. Hahahaha!




Het Stinkevuil. Zo heet dit water. Heel vroeger was dit water de verbinding tussen de Purmer en de zuiderzee. In de latere middeleeuwen, zo rond 1600,  was de walviswaart een belangrijke bron van inkomsten in deze regio. Aan dit water werd in walvis-verwerkende fabrieken 'walvistraan getrokken', en de resten daarvan kwamen terecht in het water en de grond. De stank moet vreselijk geweest zijn.

Nu is het niet mer Stinkevuil. Nu is het gewoon Heelergprachtig.





Ik kwam deze tegen op mijn harde schijf. Drie, zes en acht waren ze hier. ♥






Verse uiensoep! Ik vond het er weer voor. Ik gebruikte dit recept maar dan met tuinkruidenbouillon. Erbij van die grote paddestoelen, gevuld met oude kaas en even onder de grill gezet.




Ton, de vis op m'n bureau. Hij is al 4 :)




R kreeg van iemand een zitzak en was de koning te rijk. Nu kan ie wel HEEL relaxed gamen.




Ochtend. De zon wringt zich een weg naar binnen.





M'n snakie  ♥




Paddestoelen tijdens m'n zondagtraining. Het najaar rukt op.





Nu we verhuisd zijn mocht Marleen weer op paardrijden. Zaterdag was haar eerste les. Dolgelukkig was ze.




Jolanda verwende me met chai thee. Hmmm.

vrijdag, augustus 29, 2014

Fiets

Het snakie kreeg een fiets. Dat was hem in zijn dertien-en-een-half jaar nog nooit eerder gebeurd, een gloedjepoedje nieuwe fiets. Dat heb je nou eenmaal, als je de tweede jongen op rij bent. De voordelen zijn enorme hoeveelheden autootjes en playmobil in huis en altijd iemand om mee te vechten. Het nadeel zit hem in slechts uitermate zeldzame nieuwe winterjassen, rolschaatsen en fietsen.

De fiets waar hij op reed kreeg hij al doorgegeven in groep vier - het kind zit nu in de tweede klas van de middelbare school. Vorig jaar ging hij nog met de bus naar school, maar nu moet hij fietsen, en dat kleine kinderfietsje, dat kon toch echt niet meer op dat grote schoolplein. En dus mocht hij kiezen.

Hij wilde deze:




En gisteren kwam hij. Wankelig fietste hij wel, zijn voeten net bij de trappers. Maar wel woest trots. Hij ging hem meteen aan oma laten zien.





Zijn eerste echte eigen nieuwe fiets. Een retro-model. Simpel, ongecompliceerd en een beetje old-school en heel erg hip tegelijkertijd.

Past precies bij hem.

woensdag, augustus 27, 2014

FC Volendam - Roda JC: 3-0




Soms weet je van gekkigheid gewoon niet wat je moet doen met je avond.





Hardlooptraining hoeft niet, want het is maandag-rustdag.







Hoe dan je tijd te besteden?






Wacht, ik weet het: in bad. Heel veel sop. Kaarsje. Tijdschrift.






En dat je er dan zo lang in ligt dat je vingers rimpelig zijn en het water koud.




En dat je dan even overweegt om er dan dus maar uit te stappen....








.... maar weet je wat...







JE NEEMT GEWOON WEER NIEUW WATER!







Echt he.





Ik ben dol op voetbal.




maandag, augustus 25, 2014

Marathon update

De laatste weken van mijn marathon training zijn aangebroken. Vandaag kreeg ik mijn schema voor de laatste periode, de actieve trainings periode tot 19 oktober, en ik moet toegeven, het zag er intimiderend uit. Een lange (24km+) duurloop op zondag, een sportmassage op maandag. Interval training op dinsdag. Wat krachttraining op woensdag. Een tempoloop van een kilometer of negen op donderdag. Een rustige duurloop van ongeveer acht kilometer op vrijdag. Op zaterdag rust, om op zondag weer de energie te hebben voor een paar uur trainen.

Ik zag het aan en voelde me klein. Ik slingerde heen en weer tussen 'KOM MAAR OP!' en ik-kruip-onder-een-steen-tot-20-oktober; alsof dat laatste ook maar een optie zou zijn. Feit is, ik ben als de dood voor het hele gebeuren.

Bang voor de trainingsperiode.
Bang om weer geblesseerd te raken.
Bang voor de pijn tijdens de race.
Bang om te falen, om niet te finishen. Bang om af te gaan voor, voor m'n gevoel, het oog van de natie. Een klein stemmetje zeurt in mijn hoofd, terwijl de cijfers van het trainingsschema voor mijn ogen dansen: Wat dacht je nou, meisje. Wie dacht je nou helemaal dat je was.

Ik weet dat het erbij hoort. Ik weet dat het psychische element nu op gaat spelen, in dit deel van marathontraining. Ik weet dat ik ga willen opgeven, en ik weet ook dat ik dat niet ga doen.
Dat is wat het traject met je doet: het daagt je uit je angsten onder ogen te zien en ze te negeren. Dit is het stuk waar je besluit wat je wilt zijn. In marathontraining vind je jezelf, zeggen ze vaak. Maar dat is niet zo; in marathon training maak je jezelf.


Nog zeven weken, dan sta ik daar in dat startvak. Drie jaar na de dag dat ik de trap niet meer op kon zonder halverwege te stoppen.
Tegen die tijd heb ik bijna zesduizend trainingskilometers achter me. Zesduizend kilometer in stromende regen, onder dwarrelende sneeuw of in brandende zon.  Bij nacht en ontij. Zesduizend kilometer door groene weilanden, slapende dorpen en drukke steden. Langs koeien en over industrieterreinen. Zesduizend kilometer met frisse moed of met verlammende tegenzin. Met sterke, uitgeruste spieren en met een been vol met tape en een gemene blessure.
Gaat het allemaal genoeg zijn? Daar, in het startvak, zal het bepaald worden. Daar is het tussen de marathon en mij. Daar kijken we elkaar in de ogen, de marathon en ik, en weten we allebei of ik hard genoeg werkte, of ik toegewijd genoeg was, waar ik de kantjes eraf liep en waar ik alles uit mezelf haalde.


Het consumeert me vrijwel volledig, momenteel. Ik blog wat minder, maar ik kom dan ook bijna nergens meer aan toe - mijn leven een tijdelijk ritme van rennen, eten, slapen en werken. Ik denk niet verder dan de training waar ik mee bezig ben dan de kilometer die ik loop. Een stap tegelijk. De ene voet voor de andere. Tegelijk met de angst voel ik de kracht in mijn lichaam toenemen, en komt de strijdbaarheid.

Wat dacht je nou, marathon. Wat dacht je nou helemaal dat je was.


We zullen het zien.

zondag, augustus 17, 2014

Walibi

Verschrikt keken ze mee aan, toen ik zei dat volgende week de scholenweer zouden beginnen. 'Maar we hebben helemaal nog niet echt iets met zijn allen gedaan!'

Daar hadden ze wel een punt. We zijn verhuisd deze zomer, ze hebben dagenlang doorgebrcht aan en in het IJsselmeer, ze hebben uitgeslapen en gespeeld en een heerlijke vakantie gehad, maar we hadden nog niet 'echt iets gedaan met zijn allen'. Dus planden we dat alsnog. Walibi! Daar waren ze al eens geweest, maar ze wilden dolgraag nog een keer.




P was er niet bij. Hij is de enige in de winkel die niet op vkntie is en de winkel moet openblijven, dus hij kon niet mee.




Zodra we binnen waren, stormden ze naar de Goliath. Marleentje moest en zou meteen meten of ze groot genoeg was om erin te mogen. Ze wilde vorig jaar al, kleine dakduivel die ze is, maar toen was ze nog te klein. Sinds we hadden bedsloten dat we dit jaar weer zouden gaan, praatte ze nergens anders meer over. Ze moest en zou in de Goliath. Ik besteedde er niet zoveel aandacht aan, want ik dacht, dat loopt wel los. Ze is toch niet lang genoeg. Ik bedoel, we hebben het hier over mijn baby. Het kind droeg vorig jaar nog maat 86. Of nou ja goed, twee jaar geleden, dat kan ook.





AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAARGH.



De Goliath he, dat is dus dit ding:


foto van internet


En ze is tien en dit kan nooit goed gaan moet je kijken hoe hoog dat ding is wat nou ls ze moet huilen op het bord staat dat ie 106 km/u gaat en straks floept ze zo onder gordel door en Frank hou haar vast he JA MAM NATUURLIJK WAT DACHT JE NOU oh hemel oh hemel oh hemel oh hemel. Dag schatje. Veel plezier.




Ik zag dat kleine gammele treintje die enorme helling op gesleept worden en toen hij bijna boven was kon ik er niet meer naar kijken. Mijn hart bonkte in mijn keel toen ik het gegil hoorden toen ze naar beneden stortten en bij de gedachte aan hoe bang ze moest zijn werd ik echt tien jaar ouder.





Turns out, ze was dus niet zo heel bang.

 

Sterker nog, toen ze eruit waren renden ze snel weer de nog minimale rij in zodat ze nog een keer konden.

Dus, Robin en ik wachtten nog een rondje.




Zie je die rimpels naast mijn ogen? Goliath littekens, zijn dat. Gisteren opgelopen.





Het goede woord voor deze blik is volgens mij 'triomfantelijk'.





Na de Goliath deden ze wat draaidingen en daarna wilden ze naar El Condor.




Dat is zo'n achtbaan waarin je onder de rails hangt. Dit keer ging Frank met zijn broer.









Marleen en ik wachtten samen.




Het duurde even, maar toen ineens zagen we twee stellen bonenstaakbenen met gympen eraan bungelen. Daar gingen ze!











En daar waren ze weer. Leentje rende ze tegemoet zodra ze ze zag.




We wandelden verder en kwamen bij een of ander gevaarte dat de Space Shot heette. Kijk, dit is hem:




Bij dit apparaat worden je kinderen met een bloedgang de lucht in worden geschoten en dan in een vrije val weer naar beneden kletteren.






Sjemig. Wie verzint dit soort dingen? Iemand die een hekel heeft aan moeders, DAT IS WIE.




Ik keek niet, terwijl ze omhoog vlogen. Ik keek naar bloemetjes.




Na de space toestand deden ze dit opzijnkopreuzenrad, en dat was een draaimolen vergeleken bij al die andere ongein.

 Je zou zeggen dat kinderen misselijk worden van al dat gegooi en gesmijt, maar nee hoor.



Een zak churro's ging er best wel in.


Onder het eten begon het ineens te regenen. Maar dat kon ons toch niet schelen?!. Daar kunnen we toch wel tegen! We zijn toch niet van suikerwater!




Oh. Toch wel.


Dus gingen we naar binnen. Air hockeyen....




Tevergeefs proberen een Minnie Mouse te winnen....





... en toen zagen ze daar binnen een achtbaan die de X-Press heette.




Hij begon binnen, in het donker, en dan ineens werd je naar buiten geschoten en dan gebeurt er dit:


foto van internet

Ziek, zeg ik je.

Maar Robin en Frank vonden het prachtig. Leentje en ik moesten even wachten tot ze terug waren, en dat deden we door te winkelen.




Want dat kunnen wij echt heel goed. 




Frank deed eerst een rondje met Robin en toen een rondje met Marleen, maar toen wist ik nog niet hoe die achtbaan er van buiten uitzag anders had ik nu nog veel meer rimpels, en toen was het droog en gingen we weer naar buiten.









Frank bleef verbazingwekken lang zitten op een stier... 




...en we vonden een stuk van het park met kermis-achtie attracties.




Hou ik van.













In de middag wilden de jongens perse nog in de Robin Hood. Vooral Robin. En dat snap ik dan weer best wel, dat als ze een achtbaan naar je vernoemen, dat je hem dan ook wilt proberen.


foto van internet




Leentje had er genoeg van voor de dag en wilde liever wachten met mij.








Inmiddels was het alweer eind van de middag, en we hadden het koud. We taaiden af voor de dag. Ze wilden naar Burger King, want we waren tenslotte op vakantie :).









Het was een fantastische dag.




Maar dat heb je al snel  met zulke fantastische kinderen ♥.