vrijdag, juli 25, 2014

Sinaasappelcake

Ik bakte vandaag een sinaasappelcake, vanwege een enorm belangrijke, zeer gewichtige aanleiding:

ik wou dat.




Ik had een recept gevonden op pinterest, dus ik dacht die maak ik, alleen had ik zoals gewoonlijk de helft van de dingen die ik nodig had niet in huis, dus besloot ik hem precies hetzelfde te maken maar dan wel heel anders, want zo gaan die dingen bij mij altijd, maar hij was er niet minder lekker om.

Ik denk dat dat de langste zin is die ik ooit heb getypt hier.





Hoe dan ook. Die sinaasappels van de eerste foto zet je onder water, en dan kook je ze zachtjes zo'n 1 tot anderhalf uur.

Daarvan gaat je keuken lekker ruiken, vond ik. Helemaal fris en schoon en gezellig en fruitig. Dat stond ik me net te bedenken, toen de oudste binnenkwam.

'Het ruikt hier naar pis', zei hij.



Puber zijn leuk, wist je dat? Fantastisch zijn ze, werkelijk een aanwinst voor je leven en je huis. Kan ze echt aanraden.Wil je er eentje proberen? Zeg het maar.

Ik stuur je er zo eentje.






Na een ruim uurtje zijn de sinaasappels helemaal zacht. Vis ze uit het water, snij ze in stukken en prak ze fijn. Of stamp of pureer, als je zo'n purdeerdert hebt.





Dan meng je, in een andere kom, 250 gram suiker met zes eitjes.






Ik moet mijn eitjes weer kopen, nu Kippie bij Jo is gaan wonen.





Nu legt ze daar eitjes. Misschien krijgt ze daar wel kuikens, volgend jaar. Gelukkig woont ze maar 8km hier vandaan en kunnen we regelmatig even kipknuffelen.






Als de eieren door de suiker zijn geklopt, kan de bloem erbij.






Ik had speltbloem, in dit geval. Maar amandelmeel zou vast ook heel goed hebben gekund en gewone tarwebloem vast ook.





250 gram ongeveer. De halve zak.

Weet je wat dat betekent?





Dat ik van de andere helft volgende week gewoon weer zo'n cake kan maken. Hah!





De eieren, spelt en suiker worden samen een hele mooie, romige massa. Daar ging een scheutje vanille bij, echt een klein beetje maar...




...en de sinaasappelprut.




Dat deed ik er doorheen met de mixer, en dat was een heel slecht plan.




Spatelen, mensen. SPATELEN.

Zijn jullie nou niet blij dat ik dat soort dingen eerst even uitprobeer? Anders hadden jullie ook allemaal moeten dweilen.
Zo bewijs ik het internet toch maar mooi de ene dienst na de ander. 






Stort het beslag in een taartvorm en bedek met amandelschaafsel. Een cakevorm was beter geweest, maar die kon ik niet vinden.


Gij zult bakken in de eerste vorm die gij tegenkomt bij het openen van uw keuken kaschtje. ~  Plato







Zestig minuten op 200 graden, 65 minuten voor sukkels als ik die altijd vergeten voor te verwarmen, en dan heb je dit...




...en dit...





.... en dit.

Dromerige, smeuiige, zoetzuurmeteenbeetjebittere, zachtie, wolkige sinaasappelcake.





Of, zoals de puber zei,




'Prima te hachelen'.

donderdag, juli 24, 2014

Loesje

Kijk nou dan toch.




Ik vond het zo erg dat Sil er niet meer was. Ik was eigenlijk helemaal klaar met het hebben van dieren. Niet omdat ik ze niet leuk vind, maar omdat ik het verdriet van ze verliezen gewoon niet meer wilde hebben. Maar ja, nu wonen we hier, en M wilde zo graag een kitten, dus het feit dat ik zo inconsequent ben in mijn beslissing komt gewoon allemaal door haar.

En door dit snuitje:




Waarmee ik maar even wil zeggen, ik kan er uiteraard weer allemaal niks aan doen. :-p



Gisteravond haalden we haar op. Een poesje is het, en ze is ongeveer dertien weken. In de auto vond ze het een beetje spannend.




Maar, eenmaal in haar nieuwe huis liep ze voorzichtig een rondje of wat, sprong toen op de bank en viel prompt in slaap.




Verhuizen is vermoeiend. Weet ik alles van.




Toen ik haar vanochtend uit de bijkeuken liet, kwam ze naar me toe, klom op mijn schoot en kroop spinnend in mijn nek.





Loesje, heet ze. Loesje het Poesje.



Wij gaan het wel kunnen vinden samen.♥

maandag, juli 21, 2014

MH17

Dit weekend legde ik bloemen neer.

Een bosje rozen in een zee van bloemen, voor de winkel van een jong stel, dat op vakantie ging en nooit meer terug zal komen.

Ik twijfelde, over of ik erover zou bloggen.  Het leed dat hun familie en nabestaanden trof is met geen pen te beschrijven, zeker niet door mij, een buitenstaander. Ik stond met tranen in mijn ogen de beelden te bekijken, voor mijn tv. Ik hoorde met rillingen over mijn rug de cijfers - 298 mensen aan boord. Ik zag met ontsteltenis het verdriet in het dorp, dat rouwt om deze twee jonge mensen. Maar, ik kende ze niet persoonlijk, en hoeveel recht om erover te schrijven heb je dan?






Ik weet het niet.

Maar het beheerst het nieuws, en de levens, en de gedachten van zoveel mensen. Dus ik doe het toch maar:

Dit weekend legde ik bloemen neer.





Voor Cor en Neeltje, voor iedereen die ze lief heeft, en voor al die andere gezinnen waar het leven voorgoed is veranderd.

woensdag, juli 16, 2014

Het komt goed

Over haar maakte ik me het meeste zorgen. De jongens zijn groot - ze hebben buskaarten en sterke fietsbenen, en kunnen gaan en staan waar ze willen.Voor hen is een verhuizing naar zeven kilometer verderop hooguit wat onhandig.

Maar zij.... voor haar was het een emigratie. Een ander dorp, nooit meer zomaar zonder af te spreken binnen kunnen lopen bij je allerbeste vriendin. Andere gewoonten, andere kinderen, een ander dialect. De eerste keer dat we haar vertelden van het verhuisplan barstte ze in huilen uit. Ze vond het zo erg. Zo erg - alles wat ze ooit had gekend als normaal, moest ze achterlaten. 

Als de dood was ze dat ze geen vriendinnen zou maken.Wat nou als ze me stom vinden, daar? Wat nu als ze vinden dat ik raar praat?  'Luister nou, waaiewindje, het komt gewoon goed', zo verzekerde ik haar, en ik hoopte met heel mijn hart dat ik gelijk had. 




Twee dagen, duurde het.
Twee lange dagen zat ze in een hoekje van de bank, met haar ziel onder haar arm en een brok in haar keel. Nee, ze wilde nergens heen, want ze kende toch de weg niet. Nee, ze wilde niks doen, want ze zag wel meisjes buiten spelen, maar ze durfde er niet zomaar alleen naartoe te lopen. Nee, ik moest niet met haar mee, want dat was helemáál stom.

Toen ging ineens de deur open.

'Hallo', zei een blond meisje met een dikke vlecht en sproeten op haar neus. 'Ik ben Kimm. Met dubbel M. Is Marleen soms thuis?'

Ja. Die was thuis. Die huppelde naar buiten, klom naast Kimm met dubbel M op het klimrek op het veldje, en vond haar plek.





Zie je wel, waaiewindje? Het komt gewoon goed.

vrijdag, juli 11, 2014

Van het blessure-front

Ondertusen is het ongeveer een maand geleden dat ik in Madrid struikelde over een stoeprand van drie centimer. Sindsdien heb ik twee keer in de week fysiotherapie en mag ik sinds een week of twee weer af en toe een stukje rennen.En dan hebben we het over een stukje he - 5 kilometer hier, vier kilometer daar.

Ik geef het eerlijk toe - het valt niet mee. Sowieso, als je van 60 km in de week ineens gaat naar nul kilometer in de week, dan heeft je lichaam een overschot aan energie waar je enorm rusteloos van wordt. Dat, gecombineeer met aanhoudende pijn in je donder, maar een mensch niet gezelliger, kan ik je vertellen. Niet rennen is stressvol. Pijn is stressvol. Verhuizen is stressvol. Dit was niet de makkelijkste maand uit mijn leven. Het zijn maar eerste wereldproblemen, dat realiseer ik me wel, maar toch.
Ik mis het heel erg. Ik mis de eindeloze uitichten. Ik mis het gevoel van 'accomplishment', na een flinke interval training waarvan je vantevoren denkt dat je het niet gaat kunnen. Ik mis de tijd voor mezelf, de ongestoorde vroege ochtend- of late avond uren waarin niemand me iets vraagt, niemand me ergens voor nodig heeft, niemand me ergens verwacht en ik de wereld kan reduceren tot het asfalt, de lucht in mijn longen en het hypnotiserende ritme van mijn benen die me voort dragen.

De kleine loopjes die ik mocht de afgelopen tijd van mijn trainer en mijn fysiotherapeut (die samen met me werken aan mijn herstel) waren bij lange na niet hetzelfde. Ik merk dat mijn rechterbeen aan kracht heeft ingeleverd. Het is nog niet pijnloos, en na 4 kilometer stond ik van de week bezweet en met een harstlag van 140bpm langs het fietspad - de rest van mijn lichaam moest hard werken om het gebrek aan energie in mijn hamstring op te vangen. Niet zelden moest ik de tranen wegslikken, gewoon van teleurstelling en frustratie, en hoorde P al aan mijn slaan met de deur hoe mijn training was gegaan.
Van lopen leer je veel over jezelf,  maar van geblesseerd zijn ook. Het is een les in geduld, doorzettingsvermogen en optimisme.


Maar, het is niet allemaal kommer en kwel. Ik loop in ieder geval weer, en dat is al heel wat. Gisteren deed ik zes kilometer, en het was bijna weer als vanouds. De pijn in mn been was niet meer dan een zeurtje zolang ik maar netjes langzaam bleef lopen. Ik hoefde alleen te stoppen bij zebrapaden en stoplichten, maar niet meer om mijn lijf te laten rusten. Dat betekent dat ik bijna klaar ben om marathon training weer op te pakken. Ik was blij met mijn goede loopje gisteren. Oh echt, ZO BLIJ.


Op dit moment weet ik nog niet zeker of ik op tijd klaar ga zijn voor de Keulen Marathon. Die realisatie was even slikken, alweer.  Ik heb straks in totaal 5 weken aan training verloren, en precies op het moment dat het trainingsschema zijn piek zou bereiken. Maar, er zijn andere marathongs. Amsterdam, bijvoorbeeld, een ruime maand later.

Ik laat me niet uit het veld slaan Mijn marathon gaat er gewoon komen. Ook als ik er wat langer voor moet werken.

Opgeven is voor watjes.

maandag, juli 07, 2014

Deze weken op mijn telefoon

We waren nog niet goed en wel gearriveerd of onze nieuwe buurvrouw
stond voor de deur met een biologische spelt-appeltaart ♥


De avond valt in het nieuwe huis


Chiazaad, lijnzaad, speltmeel, en halvermout. Eens kijken of mijn nieuwe
oven het deed.


Hij deed het helemaal prima :)


Midden in de verhuizelarij even weg om wat te eten samen en even adem
te halen


Frank's nieuwe kamer


Ik was best bezorgd over of ze nieuwe vriendinnetjes zou vinden. Gelukkig
stond er binnen de korste keren een meisje voor de deur: 'Hallo, ik ben Kimm,
is Marleentje thuis?'


Kippie verhuisde met ons mee, maar was zichtbaar ongelukkig in het nieuwe
huis. Daarom mocht ze bij Jo wonen, in een groot weiland, samen met andere
kippies. Toen we haar van de week opzochten kwam ze meteen naar ons toe -
ze weet ons nog! ♥


Een libelle larve is uit haar huis gevlogen. 






Loomen, nog op de oude trampo.


Laurens kwam de meterstanden even opnemen in ons nieuwe, en zijn oude
huis


Ondertussen turnde Linde het Nederlands Kamioenschap en werd 11e in
haar leeftijdsklasse!


Je vindt nog eens wat, als je verhuist ♥


De zonsondergang van gisteravond boven ons straatje


Ik heb veel babykleren weggedaan, maar deze kon ik toch niet weggooien.

En dan, ineens, na twee weken stof, jogginsbroeken, dozen en hamers heb je
zomaar weer tijd voor een borstel door je haar en een streepje eyeliner.


Ondertussen slaagde Frank voor twee belangrijke vakken. De uitreiking was
in Amsterdam, in aanweizigheid van zijn mentor. Nu kan ie zich in de vierde
focusen op talen. WOEST trots zijn we.


Slingers! P was ook nog jarig!


Storm kwam een dagje spelen in zijn oude huis.





Na veel wikken en wegen besloot M toch nog plotseling dat ze volgend jaar
in haar nieuwe woonplaats naar school wil. Dat betekende wel HEEL snel
traktaties maken en afscheid nemen, want het schooljaar duurde nog maar
twee dagen.


Verhuishulp van de buurvrienden. Dankzij hen viel het uiteindelijk toch nog
allemaal mee.


Jo en Marinka kwamen verven. Marleens kamer werd blauw, groen en geel :)


Mn zus en ik willen hier dolgraag heen. 


Jochie ♥


De laatste zonsondergang die we zagen in ons oude huis.