Praag

Op naar  Praag, voor werkdingen. hard hard hard aan gewerkt de afgelopen weken, en nu snel de kinders stukknuffelen en een vliegtuig halen. :)

Ik ben er woensdag weer!

Wicked!

Vrijdagavond had ik een pretje ☺

Mijn moeder, mijn zusje en ik gingen naar Wicked! Eerst gingen we lekker samen wat eten langs het strand.

Mijn moedertje vond het allemaal maar ver en ingewikkeld en waar zijn we nou toch en laten we nou maar niet te ver bij het theater wegwandelen want straks weten we de weg niet meer.
En toen we uitgebreid gingen beschrijven hoe we haar gingen koppelen aan Jim Bakkum, we zaten tenslotte helemaal vooraan en hjj kon haar vast zien, zei ze streng 'DENK erom hoor, niet zulke rare taal tegen mij jullie'.

Dus toen bonden we in.
Want ze is mijn moedertje he, en ze is dan wel een kop kleiner dan wij, maar ze meent business. Zeker als ze een mattenklopper in de buurt heeft.

Na het eten wandelden we naar het theater.We hadden stoelen op de tweede rij! Jim Bakkum speelde niet, zijn understudy was er, maar dat is ook een prima exemplaar.  Hee, understudy-van-Jim, als je dit leest? We hebben een vrijgezellig moedertje in de aanbieding!

 *bukt voor de mattenklopper*    ;-)


(foto's hieronder van internet)

Wicked was geweldig. Oh het was GEWELDIG. Willemijn Verkaik speelde de sterren uit de lucht. Sommige mensen hebben zoveel talent dat je mond er gewoon van open valt. 

Het verhaal, de kostuums, het decor, het was echt gewoon overweldigend. Een wervelend, meeslepend, ontroerend, dramatisch adembenemend sprookje over hoe niets is wat het lijkt, en over echte vriendschap.

Pas om elf uur liepen we naar buiten. Helemaal stil ervan. En stiekem een beetje verliefd op Chantal Janzen.



Behalve mijn moedertje dan. Die heeft liever Bill van Dijk.

Hai mam!


[ZOEKT DEKKING]

Deze week op mijn iPhone

Over taart en vetrollen

In het afgelopen half jaar heb ik mijn hardstikke allerbeste best gedaan om 'schoon' te eten. Schoon in de zin van, geen 'processed foods'. Gewoon, dingen die bedoeld zijn als eten, dingen die je lijf nodig heeft om goed mee te functioneren. Geen dingen met toegevoegde conserveringsmiddelen, kleurstoffen, of andere additieven. 

Het is niet echt heel moeilijk. Een stuk makkelijker dan ik dacht, zelfs. Ik eet groenten, fruit, magere zuivel, vlees, vis en kip, en (met mate) zilvervliesrijst, volkoren pasta en andere volkoren producten. Crackers, bijvoorbeeld. Het meeste is biologisch. Het lijkt allemaal vrij beperkt, maar dat is het echt niet.

Ik ontbijt bijvoorbeeld met magere yoghurt met een hand bosbessen.. Dan is lunch bijvorbeeld sushi. En avondeten bijvoorbeeld kip, met daarbij peultjes en broccoli. 

Of ontbijt is een appelsandwich met pindakaas en biologische cruesli. En lunch is bijvoorbeeld een salade met babysla en aardbeien en amandelen en blokjes gerookte kip. En avondeten is bijvoorbeeld een moot kabeljauw, met daarbij worteltjes en doperwtjes. 

Of ontbijt is een roereitje met een stukje gerookte zalm. En lunch is een kom biologische tomatensoep en twee crackers met roomkaas. En avondeten is een biefstukje en een heleboel rode kool met appel. 

You get the idea. 

Het plan hierachter was vooral dat me gezond en sterk wilde voelen. Dat ik me meer bewust wilde worden van hoe ik mijn lichaam behandelde. Dat ik meer energie wilde en dat ik een  schonere huid wilde en dat ik heel erg oud wilde worden. 

Oh.

En dat er in de tussentijd 45 kilo is verdwenen is ook geen straf, natuurlijk.
En dat terwijl ik niet het idee heb dat ik mezelf iets hoef te ontzeggen... ik mag tenslotte alles! Als het maar heeft gegraasd, gezwommen, gevlogen of aan een plant of een boom heeft gezeten. 

Gisteren was Frank dus jarig. Gisteren was ik dertien jaar moeder. Gisteren was mijn huis vol ballonnen en slingers en junkfood en zo. En ik vond dat ik een stukje taart mocht. Want ik wilde nou ook weer niet zo'n sufmuts zijn die zichzelf altijd alles ontzegt en nooit eens mee kan gaan met de omstandigheden. En het was feest en zo. En er was taart. Met slagroom. En chocolaatjes erop. In mijn koelkast. En het was toch feest? Toch? FEEST! Dus. Ik sloeg mijn lunch over, vastte de hele dag tot Frank thuis was om half vier en de visite binnendruppelde, en ging me vervolgens te buiten aan een GROOT stuk. Ja, ik weet het - een hele reeks slechte beslissingen achter elkaar :(. 

Lang verhaal kort: de taart was vooral heel zoet. Na 7 maanden geen geraffineerde suiker was de taart vooral een OVERDOSIS aan zoetigheid en vettigheid - hoe kan het dat ik dat vroeger nooit proefde? Hoe zoet dingen waren? En hij dreef in mijn maag. Misselijk-ig, was ik ervan. Ik begreep ineens wat ik wel eens van vegetariers had gehoord - dat als ze na jaren geen vlees ineens een hamburger eten, ze dan fysiek ziek worden. Mijn lichaam is niet meer gewend aan kunstmatig voedsel, en de combinatie marsepein/vet/suiker/deeg viel echt niet goed. 

Maar weet je wat gek is? Na die initiele koolhydraat-stoot, die ik dus niet eens lekker vond, wilde ik de rest van de dag alleen maar meer. Ik deed het niet, hoor - ik scoorde nog een handje noten, at drie geroosterde kippenpootjes en noemde het een dag.
Maar ik WOU HET WEL.
Oh ik wou het echt. Ik wou eigenlijk gewoon nog een stuk taart en vier toastjes met camembert en een handje zak paprika chips en een glas wijn. Of drie. Of vier. Anders heb je maar restjes in een fles niet waar, en da's ook weer zonde. 

Uiteindelijk viel ik ik 's avonds in slaap op de bank, nog voor de kinderen goed en wel in bed lagen. En echt, ik zweer het, ik voelde me gewoon verdoofd. Suiker-stoned. 

Toen ik wakker werd om half 2 en mezelf naar bed sleepte kon ik eerst maar niet bedenken waarom ik me zo'n vaatdoek voelde. Maar toen ineens herinnerde ik me de taart van eerder die dag en ineens was het glashelder:

Als je waardeloos eet, ga je je waardeloos voelen. Het is echt dat soort simpel. 

Jaaaahaa - iedereen weet dit natuurlijk allang. Alleen ik kom er rijkelijk laat achter (mooi is dat - jullie vertellen me ook niks ;-)).

In alle eerlijkheid, ik wist het ook wel, hoor. Al die tijd eigenlijk wel, en het laatste half jaar zeker. 

Maar toch. 

Soms heb je zo'n moment waarin harder dan anders landt dat goed eten invloed heeft op veel meer dan je vetrollen. 

Crackertje, iemand?

Er was er een jarig hoera, hoera...

Dat kon je wel zien dat was hij ☺

Bijna dertien

Dag jongen,


Je bent bijna dertien, en dus is het tijd voor mijn jaarlijkse brief aan jou.

Het was een woelig jaar voor je. Voor ons allemaal. De overgang van de lagere school naar de middelbare school was een keerpunt in ons gezin... we moesten allemaal wennen aan het nieuwe ritme, je nieuwe verantwoordelijkheden, je nieuwe sociale kringetje, en je nieuwe uithuizigheid, vooral ook. Je bent veel weg, je maakt lange dagen, en alhoewel ik je vaak nog achter je broek zit ook moet ik eerlijk toegeven dat ik diep in mijn hart vind dat je wel erg veel op je bord krijgt.


Met de middelbare school kwam ook de puberteit, met volle kracht. Je weet wel, de puberteit - die periode in je leven waarin je ouders ineens niet meer voor rede vatbaar zijn?

Ja, dat.


We botsen over van alles. Huiswerk, school, hoe laat je thuis moet zijn, maar vooral - en deze is structureler - hoe je je dient te gedragen tegenover anderen. Leraren, vrienden, familie. We hebben altijd enorm gehamerd op beleefdheid en respect, en omdat jij nou eenmaal een puber bent en wij nou eemaal je ouders, kies je feilloos deze 'hot button' om ons en de wereld mee uit te dagen.

Je bent erg bezig met je imago, en dat is ok, want dat hoort bij deze periode in je leven. Je gaat zoeken naar wie je bent en naar hoe je in het leven staat, en je vader en ik weten uit ervaring dat die zoektocht een kronkelige weg is.
Dat is niet erg. Niet iedereen die ronddwaalt is de weg kwijt. Maar vlieg niet uit de bocht, kind. En twijfel niet steeds aan de mensen langs de kant, die je proberen te vertellen waar de weg eindigt en het ravijn begint.



Je bent een coole jongen. Daar werk je ook zorvuldig aan. Laat me je wat vertellen over coolheid, goed?

Er zullen dagen zijn dat je het idee hebt dat je de hele dag toneel loopt te spelen. Dat je fake bent. Dat niemand ziet wie je echt bent, dat je de hele dag maar de schijn ophoudt, en dat als mensen de echte jou zagen, dat ze je dan misschien wel helemaal niet leuk zouden vinden.
Vriend, geloof me, iedereen in jouw vriendenkring doet alsof. Iedereen is bezig met het zorvuldig in stand houden van wat ze willen dat de wereld van ze ziet. Onder al die maskers is iedereen ook even onzeker. Bij sommigen prik je daar doorheen, als je dichterbij ze komt, en dan zie je hoe niemand echt is, en dat is zelden zo mooi of stoer of cool als de buitenkant je deed geloven. Ongeveer zoals je papa en mij nu op een andere manier leert kennen, nu je groter wordt: je vader blijkt niet de superheld was die de wereld kan redden en een kusje op je knie van je moeder doet helemaal niks voor die voetbalblessure van zaterdag. Ik hoop dat we je niet teveel teleurstellen ;-)

Ik wil dat je begrijpt, of in ieder geval gelooft, dat niet iedereen zo cool is als ie lijkt. Zelfs de meest beheerste, gepolijste, vet lauwe gast op school is van binnen af en toe net zo verloren als jij. Sommige mensen kunnen beter doen alsof dan anderen, da's alles. Maar soms zie je hun gezicht als ze denken dat niemand naar ze kijkt, of zie je er eentje stomdronken worden op een schoolfeest, of deelt iemand een jeugdtrauma met je als je samen bij een kampvuur zit, en dan zie je dat ook zij maar wat aanklooien, in het dagelijks leven.

Als je je dat realiseer gaat dat je helpen, ooit. Je wordt er niet beter van in het Cool Doen. Dat dan weer niet. Maar als een of andere eikel je finaal voorbij Coolt, voel je je wel wat zekerder van jezelf.



Het komende jaar wordt er vast weer een vol uitdagingen, vriendje. We verkennen opnieuw onze grenzen. Ik ben je moeder, niet je mattie. Ik hou in de gaten wat je doet en met wie. Ik kom overal achter. Ik stalk je hyves pagina. Ik check je telefoonrekening. Ik preek, ik verlies mijn geduld af en toe, en ik schreeuw tegen je, ook al heb ik daar overigens achteraf altijd spijt van. Ik achtervolg je als het moet, en ik drijf je tot het uiterste.

Dat is allemaal omdat ik om je geef, hoe afgezaagd dat ook klinkt. De dag dat je je dat realiseert, is de dag dat je  volwassen bent geworden.

In de tussentijd is er niemand op de hele wereld die zo met je begaan is als je vader en ik, ook op de momenten dat we lijnrecht tegenover je staan. En als ik tegen je zeg dat ik van je hou, als je de deur uit loopt naar je vrienden of naar school, dan is dat nooit uit gewoonte.

Dan is dat omdat moeder worden, toen jij dertien jaar geleden in mijn armen werd gelegd,  het beste is dat me ooit is overkomen.


Liefs,
Mama

Verjaardagswinkelen 2012 - een lijstje

1. Dit was het eerste jaar dat hij geen speelgoed wilde voor zijn verjaardag. Hij wilde sportkleren. Geen playmobiel. Geen lego. Geen racebaan. Sportkleren.

2. *snik*

3. We hingen twee uur in een winkel die een atletiekbaan had als vloer.

4. We gingen weg met een voetbalshirt dat hij van oma krijgt, een leren bal die hij van tante krijgt, inter Milan trainingspak, want dat is Een Ding blijkbaar, en een voetbaltenue. En een paar neonkleurige sneakers.

5. 1986 heeft gebeld. Ze willen hun gympen terug.

6. Het allermeestblijste was ie met de New York Yankees pet die hij vond, en kocht van zijn eigen zakgeld, voor zijn broertje. Voor zijn verjaardag in maart.

7. Behalve dat ie meteen naar huis belde en dat ie het toen meteen vertelde, want hij was nou eenmaal zelf zo blij, en toen we thuis kwamen mocht R zijn pet ook meteen op, want ach, dan koopt ie als R jarig is wel weer een nieuw kadootje.

8. We gingen eten bij Burger King.

9. Hij nam geen kindermenu meer.

10. *snik*

11. In een melige bui probeerden we in een andere winkel de carnavalskleding uit,.

11. In de dierenwinkel kochten we GEEN wit babykonijntje.

12. Ik herhaal, GEEN wit babykonijntje. Met blauwe ogen.

13. Dat kwam omdat ik P belde, en het gesprek ging ongeveer zo: 'Hai. We zijn in een winkel en er is een lief wit babykon-'
'GEEN SPRAKE VAN! ECHT NIET! NIET! ABSOLUUT NIET!'

14. *snik*


15. Mijn zoon wordt bijna dertien. Nog vier dagen.

16. Het is wat. :-}