zondag, augustus 17, 2014

Walibi

Verschrikt keken ze mee aan, toen ik zei dat volgende week de scholenweer zouden beginnen. 'Maar we hebben helemaal nog niet echt iets met zijn allen gedaan!'

Daar hadden ze wel een punt. We zijn verhuisd deze zomer, ze hebben dagenlang doorgebrcht aan en in het IJsselmeer, ze hebben uitgeslapen en gespeeld en een heerlijke vakantie gehad, maar we hadden nog niet 'echt iets gedaan met zijn allen'. Dus planden we dat alsnog. Walibi! Daar waren ze al eens geweest, maar ze wilden dolgraag nog een keer.




P was er niet bij. Hij is de enige in de winkel die niet op vkntie is en de winkel moet openblijven, dus hij kon niet mee.




Zodra we binnen waren, stormden ze naar de Goliath. Marleentje moest en zou meteen meten of ze groot genoeg was om erin te mogen. Ze wilde vorig jaar al, kleine dakduivel die ze is, maar toen was ze nog te klein. Sinds we hadden bedsloten dat we dit jaar weer zouden gaan, praatte ze nergens anders meer over. Ze moest en zou in de Goliath. Ik besteedde er niet zoveel aandacht aan, want ik dacht, dat loopt wel los. Ze is toch niet lang genoeg. Ik bedoel, we hebben het hier over mijn baby. Het kind droeg vorig jaar nog maat 86. Of nou ja goed, twee jaar geleden, dat kan ook.





AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAARGH.



De Goliath he, dat is dus dit ding:


foto van internet


En ze is tien en dit kan nooit goed gaan moet je kijken hoe hoog dat ding is wat nou ls ze moet huilen op het bord staat dat ie 106 km/u gaat en straks floept ze zo onder gordel door en Frank hou haar vast he JA MAM NATUURLIJK WAT DACHT JE NOU oh hemel oh hemel oh hemel oh hemel. Dag schatje. Veel plezier.




Ik zag dat kleine gammele treintje die enorme helling op gesleept worden en toen hij bijna boven was kon ik er niet meer naar kijken. Mijn hart bonkte in mijn keel toen ik het gegil hoorden toen ze naar beneden stortten en bij de gedachte aan hoe bang ze moest zijn werd ik echt tien jaar ouder.





Turns out, ze was dus niet zo heel bang.

 

Sterker nog, toen ze eruit waren renden ze snel weer de nog minimale rij in zodat ze nog een keer konden.

Dus, Robin en ik wachtten nog een rondje.




Zie je die rimpels naast mijn ogen? Goliath littekens, zijn dat. Gisteren opgelopen.





Het goede woord voor deze blik is volgens mij 'triomfantelijk'.





Na de Goliath deden ze wat draaidingen en daarna wilden ze naar El Condor.




Dat is zo'n achtbaan waarin je onder de rails hangt. Dit keer ging Frank met zijn broer.









Marleen en ik wachtten samen.




Het duurde even, maar toen ineens zagen we twee stellen bonenstaakbenen met gympen eraan bungelen. Daar gingen ze!











En daar waren ze weer. Leentje rende ze tegemoet zodra ze ze zag.




We wandelden verder en kwamen bij een of ander gevaarte dat de Space Shot heette. Kijk, dit is hem:




Bij dit apparaat worden je kinderen met een bloedgang de lucht in worden geschoten en dan in een vrije val weer naar beneden kletteren.






Sjemig. Wie verzint dit soort dingen? Iemand die een hekel heeft aan moeders, DAT IS WIE.




Ik keek niet, terwijl ze omhoog vlogen. Ik keek naar bloemetjes.




Na de space toestand deden ze dit opzijnkopreuzenrad, en dat was een draaimolen vergeleken bij al die andere ongein.

 Je zou zeggen dat kinderen misselijk worden van al dat gegooi en gesmijt, maar nee hoor.



Een zak churro's ging er best wel in.


Onder het eten begon het ineens te regenen. Maar dat kon ons toch niet schelen?!. Daar kunnen we toch wel tegen! We zijn toch niet van suikerwater!




Oh. Toch wel.


Dus gingen we naar binnen. Air hockeyen....




Tevergeefs proberen een Minnie Mouse te winnen....





... en toen zagen ze daar binnen een achtbaan die de X-Press heette.




Hij begon binnen, in het donker, en dan ineens werd je naar buiten geschoten en dan gebeurt er dit:


foto van internet

Ziek, zeg ik je.

Maar Robin en Frank vonden het prachtig. Leentje en ik moesten even wachten tot ze terug waren, en dat deden we door te winkelen.




Want dat kunnen wij echt heel goed. 




Frank deed eerst een rondje met Robin en toen een rondje met Marleen, maar toen wist ik nog niet hoe die achtbaan er van buiten uitzag anders had ik nu nog veel meer rimpels, en toen was het droog en gingen we weer naar buiten.









Frank bleef verbazingwekken lang zitten op een stier... 




...en we vonden een stuk van het park met kermis-achtie attracties.




Hou ik van.













In de middag wilden de jongens perse nog in de Robin Hood. Vooral Robin. En dat snap ik dan weer best wel, dat als ze een achtbaan naar je vernoemen, dat je hem dan ook wilt proberen.


foto van internet




Leentje had er genoeg van voor de dag en wilde liever wachten met mij.








Inmiddels was het alweer eind van de middag, en we hadden het koud. We taaiden af voor de dag. Ze wilden naar Burger King, want we waren tenslotte op vakantie :).









Het was een fantastische dag.




Maar dat heb je al snel  met zulke fantastische kinderen ♥.